อย่าให้ความหวังเขาไปมากกว่านี้เลย
แต่ถึงอ้อมกอดนี้จะไม่ได้มีความหมายอะไรสำหรับเธอ
ถึงเธอจะแค่สงสารเขา
ถึงพรุ่งนี้หรือแม้แต่คืนนี้กลับบ้านไปเธอจะลืมมัน
เขาก็ยังละโมบอยากเก็บช่วงเวลานี้ไว้อย่างน่าอาย
ซูเซี่ยสัมผัสได้ถึงความเกร็งของเขา จึงถอยออกมาเล็กน้อย แต่ยังคงจับแขนเสื้อนักเรียนของเขาไว้เหมือนวันที่พบกันครั้งแรก
ขนตาของเธอยังชื้นเย็น ราวกับถูกอาทิตย์อัสดงฉาบด้วยผงทอง
"ก็มีบางคนที่เขาทำไม่ได้เหมือนกันนะ"
เธอพูดเสียงเบา
สวี่จี้ชิงชะงัก
วินาทีถัดมา หญิงสาวค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตากระพริบปริม ราวกับตัดสินใจอะไรได้อย่างยากเย็น นิ้วมือค่อย ๆ ดึงซิปเสื้อแจ็คเก็ตนักเรียนของเขาเบา ๆ เสียงอ่อนโยนจนไม่น่าเชื่อว่าเป็นเสียงของเธอ:
"สวี่จี้ชิง นายย่อตัวลงได้ไหม...?"
สวี่จี้ชิงกลืนน้ำลายลงคอ
เขาก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว
ท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดง ดวงตาคู่นั้นสีจางเกินไป ใสราวกับน้ำในสระที่มองไม่เห็นก้น
ซูเซี่ยถูกมองจนสมองมึนงง เผลอมองเข้าไปแวบหนึ่งก็ไม่กล้ามองอีกต่อไป
เธอตั้งใจจะเป็นนกกระจอกเทศผู้กล้าหาญที่สุด สูดหายใจเข้าลึก ๆ หลับตาลง แล้วไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เขย่งปลายเท้าขึ้น
แล้ว——
ริมฝีปากบางของเธอแตะลงบนริมฝีปากของเขาเบา ๆ
เพราะตื่นเต้นเกินไป จังหวะแรกเลยไม่ตรง
ยิ่งตกใจก็ยิ่งไม่กล้าลืมตา เริ่มจากเฉียดไปโดนคางของชายหนุ่ม จิกเบา ๆ สองครั้งเหมือนนกน้อย ก่อนจะเลื่อนไปโดนริมฝีปากล่างที่ตึงเครียดของสวี่จี้ชิง
แตะแล้วก็แยกจากทันที ราวกับกลีบดอกไม้ร่วงลงบนผิวน้ำ เบาบางจนแทบไม่เหมือนจริง