เขาจงใจไม่หลบทาง
รอให้ซูเซี่ยแกล้งทำเป็นไม่มองทางแล้วชนเข้ามา เหมือนกับหลายครั้งก่อนหน้านี้ ที่เธอจะยิ้มให้เขาพร้อมกับแก้มแดง ๆ
แต่เขากลับไม่คิดว่า ผู้หญิงคนนั้นจะเลี่ยงไปอีกทางตั้งแต่ห่างออกไปหลายเมตร แล้ววิ่งตรงขึ้นบันไดไปเลย
เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง
รอยยิ้มที่มุมปากของโจวจือเยี่ยนแข็งทื่อ
สีหน้าเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็ยังระงับแรงกระตุ้นที่จะหันกลับไปได้
หนุ่มๆ ข้างกายรู้สึกสนุก เป่านกหวีดอย่างเกียจคร้าน "องค์หญิงนี่ไปเรียนลูกเล่นใหม่มาจากไหนอีกแล้ว วางมาดรอให้ไปง้องั้นเหรอ?"
"พี่เยี่ยนนายยังไม่รู้อีกหรือ ตอนเช้านายยังมาไม่ถึง เธอเดินผ่านหน้าห้องเราไปหลายรอบแล้ว คงเพราะไม่เห็นนายแล้วหงุดหงิด เดินเร็วมากจนน่ากลัว"
"งั้นเหรอ" โจวจือเยี่ยนตอบแบบผ่านหูผ่านตา
"ไม่ใช่อย่างนั้นล่ะก็..." ชายหนุ่มโยนบาสอย่างไม่แคร์ แล้วรับด้วยมือเดียว "ไม่งั้นก็คิดจะใช้โอกาสงานวันเกิดมาเคลียร์กัน อย่าพูดเลย ยังไม่ได้เป็นอะไรเลยนะ นายก็ง้อเธอแล้ว เธอยังอยากได้อะไรอีก?"
"ถ้าเป็นห่วงก็ไปดูสเตตัสไวแชตเธอสิ ไอ้หนูนัวน้อยนั่นตลกจะตาย เหมือนเครื่องวัดอารมณ์ เปลี่ยนลายเซ็นทุกครั้งที่เห็นนาย"
เขายิ้มจนเห็นฟัน โอบคอเพื่อนอีกคน แล้วหลับตาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ฉันเกือบลืมไปแล้ว นี่ตอนพี่เยี่ยนวันเกิด มันเขียนว่าอะไรนะ"
"สุขสันต์วันเกิดนะ ดวงดาวของฉัน"
"ใช่ ๆ! พื้นหลังเหมือนจะเป็นแผนที่ดาวในคืนที่พี่เยี่ยนเกิดด้วย ฉันแทบอิจฉาตาย"
เขาสั่นไปทั้งตัวด้วยความเขินอาย แล้วเร่งให้โจวจือเยี่ยนเปิดมือถือดู "ตอนนี้ไม่เป็นเพลงรักเหงา ๆ ยามดึกอะไรใช่ไหม ขอทีเถอะ ขอดูหน่อย ฉันอยากรู้จะแย่แล้ว"