เมื่อเหลือบไปเห็นอย่างรวดเร็ว บนเก้าอี้ข้างๆ เขาดูเหมือนจะมีอย่างอื่นวางอยู่ด้วย
มองเห็นริ้วรอยของกระดาษห่อและริบบิ้นเลือนราง
...เป็นดอกไม้หรือเปล่านะ?
...เป็นดอกไม้ที่ตั้งใจเอามาให้เธอโดยเฉพาะหรือเปล่า
ซูเซี่ยหัวใจเต้นระรัว ยืนนิ่งงันอยู่กับที่หลายวินาที เกือบจะยื่นมือไปโบกตรงนั้น
ในตอนนั้นเอง เหลียงจัวเฉียนที่แทบไม่เคยเจอหน้ากันเลย ก็เดินถือช่อดอกไม้ขึ้นเวที มอบให้เธอกับเหอเหมียวคนละช่อหนึ่ง ทันทีที่ทั้งคู่ยังไม่ทันตั้งตัว แขนสองข้างก็โอบรั้งไหล่ กอดอย่างอบอุ่นและกระตือรือร้น
คุณชายเล็กเล่นบาสเก็ตบอลเก่ง กับผู้หญิงก็ไม่เคยหวงคำสุภาพ มาอยู่โรงเรียนมัธยมสายหนึ่งยังไม่ถึงเดือน ก็มีชื่อเสียงพอสมควร พอมาทำแบบนี้โดยไม่ทันตั้งตัว ทำเอาเสียงกรี๊ดใต้เวทีดังขึ้นไปอีกสองระดับ เกือบจะพลิกหลังคา
ช่อดอกไม้เป็นโทนสีชมพูเหลืองสดใส มาจากแบรนด์ดอกไม้หรูที่กำลังฮอตมากในปีนั้น
ช่อใหญ่โตจนบังใบหน้าของสาวๆ ทั้งสองไปเกือบหมด เดินมองไม่เห็นทางข้างหน้า
ข้างเวทีมีบันไดขึ้นลง
เหลียงจัวเฉียนค่อยๆ พยุงทั้งสองคนลงไป พลางยิ้มอย่างเก้อเขิน “ขอโทษนะครับ ตอนสั่งก็ไม่คิดว่ามันจะเกะกะขนาดนี้ พ่อผมสั่งมา ก็ช่วยอดทนกันหน่อย”
อะไรนะพ่อสั่ง?
ซูเซี่ยยังไม่ทันตั้งตัว “มันเกี่ยวกับพ่อคุณยังไง?”
ได้ยินว่ามีเรื่องเมาท์ เหอเหมียวไม่สนใจว่าจะเขินหรือไม่เขินแล้ว กอดช่อดอกไม้พลางยกขึ้นมาบังหน้า กั้นระยะห่างที่ปลอดภัยจากหนุ่มคนนั้นแบบไม่ให้หัวใจจะระเบิด สายตาเป็นประกายรี่เข้าไปใกล้
“ก็...”
เกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของผู้ใหญ่ในบ้าน หนุ่มผิวสีแทนถึงกับพูดไม่ออกชั่วขณะ หยุดไปหนึ่งวินาที แล้วพูดต่อ “คุณนายซูมาฮ่องกงคุยธุรกิจ สวยและมีความกล้าบ้าบิ่น พ่อผมตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกพบเลย”