ครูที่โทรมาบอกชื่อตัวเอง ก่อนจะกล่าวคำยินดีสามครั้ง
“คุณคือแม่ของซูเซี่ย นักเรียนโรงเรียนมัธยมเจียงเฉิงหมายเลขหนึ่ง ใช่ไหมคะ?”
ซูเสี่ยวเจวียนเพิ่งถึงบริษัทไม่นาน พอได้ยินก็ตกใจจนต้องลุกจากเก้าอี้หมุน หายใจเบา ๆ “ฉันเอง คุณพูดเลย”
ปกติต่อหน้าลูกน้องเธอเป็นคนพูดแล้วต้องได้ แต่ต่อหน้าอนาคตของลูกสาว เธอก็แค่แม่ธรรมดาคนหนึ่ง
ช่วงหลังวงศิลปะเน้นพัฒนาดนตรีชาติพันธุ์ โควตาสำหรับนักเรียนสายเครื่องสายลดลงทุกปี
หลังการสอบในเดือนอ้ายจบลง ซูเสี่ยวเจวียนถูกดึงเข้าไลน์กลุ่มใหญ่ของผู้ปกครองนักเรียนที่สอบวงศิลปะซึ่งมีคนหลายร้อย คนในกลุ่มปิดการแชท คำอธิบายชื่อของผู้ปกครองทุกคนถูกจัดเรียงเหมือนกันหมด คือชื่อเครื่องดนตรีตามด้วยชื่อจริง
แม่ของเด็กที่สอบเชลโลด้วยกันหลายคนแอดเธอเป็นการส่วนตัว ส่วนใหญ่เด็ก ๆ เหล่านั้นเรียนที่โรงเรียนมัธยมชื่อดังและโรงเรียนประถมในเครือของวิทยาลัยดนตรีกลางมาตลอด เป็นเด็กฝึกเปียโนที่เรียนกับครูชื่อดัง
ตรงทางแยกแห่งชะตากรรม บางคนสอบไม่ติด บางคนทะเยอทะยาน ไม่อยากเป็นนักดนตรีอาชีพ อยากใช้พื้นฐานเครื่องดนตรีที่แน่นปึกงัดประตูมหาวิทยาลัยชั้นนำ
ส่วนเด็กที่เหลือ ก็ไม่น้อยที่เป็นเด็กหัวกระทิงที่สอบจำลองรอบแรกติดท็อป 100 ของทั้งเมือง อย่างซูเซี่ยที่เป็นเด็กความสามารถพิเศษล้วน ๆ ไม่ได้เด่นด้านไหนเลย กลับเป็นส่วนน้อย
พอรู้ว่าเกณฑ์การเพิ่มคะแนนปีนี้เข้มงวดเป็นพิเศษ พวกผู้ปกครองก็คุยกันแทบทุกวัน สอบถามว่าเด็กคนอื่นได้รับหนังสือแจ้งจากมหาวิทยาลัยชิงหัวหรือยัง