หลังอาหารกลางวัน
เงินรางวัลที่โรงเรียนมอบให้โอนเข้าบัญชีอย่างรวดเร็ว สิบหกหมื่นหยวนอย่างใจป้ำ ตัวเลขตามด้วยศูนย์ยาวเหยียดปรากฏในข้อความแจ้งเตือนจากธนาคาร
ตั้งแต่เรียนมัธยมต้นจนถึงตอนนี้ สวี่จี้ชิงคุ้นชินกับการคิดหนึ่งก้าวล่วงสิบก้าว คำว่าหุนหันพลันแล่นไม่เคยเกี่ยวข้องกับเขา
แต่ในยามเย็นวันที่ห้องเก็บอุปกรณ์ ตอนที่เขาตอบจูบซูเซี่ย นับเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาไม่คิดถึงอนาคตและผลที่จะตามมา
มันเป็นเพียงสัญชาตญาณอันรุนแรง
สับสนและเจิดจ้า ราวกับฟ้าผ่าลงมาตรงหน้า ไร้เหตุผลใด ๆ
เขาเปรียบเสมือนผืนดินที่แห้งผากมานานเกินไปในความมืด ไม่มีทางต้านทานสายฝนที่เทลงมาจากฟ้าได้
สวี่จี้ชิงรู้ตัวอย่างชัดเจนว่าตัวเองกำลังหลุดออกจากราง กำลังกลายเป็นคนเลวและตัวตลกในสายตาของตัวเองในอดีต หลังฝนหยุดและตะวันตกดิน เขาก็ยังคงเป็นผืนดินที่แห้งแล้งผืนนั้น แต่เขาทำไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจ—
ต่อให้บ่ายวันนั้นจะย้อนกลับมากี่ครั้ง ต่อให้ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร เขาก็ยังจะเลือกแบบเดิม
รอบตัวเขาเต็มไปด้วยอันตราย เขาไม่สามารถมอบสิ่งดี ๆ ที่คู่ควรกับซูเซี่ยได้เลย
แต่เขาทำไม่ได้ที่จะทำร้ายหัวใจเธออีกแบบที่ผ่านมา ด้วยความทุกข์ทรมานที่ตัวเขาเองควรจะต้องเผชิญ