ยังมีการบอกลาที่ทำให้มีความสุขไปกว่า "พรุ่งนี้เจอกัน" อีกไหม
ตอนเด็ก ๆ มักจินตนาการว่าตนเองเป็นเจ้าหญิงขี่มังกร ต้องปกป้องเมืองและราษฎรทั้งอาณาจักร ต้องใช้ชีวิตที่ผันผวนที่สุด
พอโตขึ้นถึงได้รู้ว่าคนที่อยากเจออยู่ใกล้แค่เอื้อมนั้นเป็นพรอันล้ำค่าแค่ไหน
ไม่ใช่เดือนหน้า ปีหน้า หรือชาติหน้า
แต่เป็นคนรักที่ตื่นมาปุ๊บก็เห็น ไม่ใช่ก้าวเข้าไปใกล้ก็คว้าข้อมือได้
ซูเซี่ยก็พูดไม่ถูกว่าตัวเองรู้สึกยังไง นอนดูข้อความสองบรรทัดสุดท้ายของสวี่จี้ชิงอยู่นาน ฟองสบู่สีชมพูพวยพุ่งจากในอกขึ้นมาถึงปาก แล้วก็แตกจาง ๆ กับทั้งความหวิว ๆ
จะเป็นแค่ราตรีสวัสดิ์ไปได้ยังไงกัน
ตอนที่สวี่จี้ชิงมาถาม ซูเซี่ยตอบตกลงแทบไม่ต้องคิด พอความคึกคะนองผ่านไปก็พลิกไปพลิกมาบนเตียงอยู่นาน คิดหาข้ออ้างที่สมเหตุสมผลที่จะแอบออกไปได้สักข้อ
กำหนดการเดิมตอนเช้าเป็นของซูเสี่ยวเจวียน นัดกับพ่อลูกบ้านเหลียงไปตีกอล์ฟที่ทะเลสาบหลาน
ซูเสี่ยวเจวียนอยู่อย่างนี้มาหลายปี อิสระเสรีมาเช่นลม ไม่ใช่คนที่จะหวั่นไหวง่าย ๆ กับดอกไม้สักช่อหรือคำทักทายเย็นถามร้อนสักหน่อย ต่อให้เศรษฐีโสดระดับเพชรตกลงมาจากฟ้า มาวนเวียนเอาอกเอาใจให้วุ่นวายทุกวัน เธอก็ใช้ชีวิตของเธอแบบเดิม
เรื่องงานก็ว่ากันตามเรื่อง เรื่องส่วนตัวที่เลี่ยงไม่ได้ พูดไปไม่กี่ประโยคก็วกกลับมาที่โรงงานฝ้ายที่เพิ่งรับมาครอบครอง
การนัดพบที่สนามพรุ่งนี้กึ่งงานกึ่งส่วนตัว บอกว่าจะพาเด็ก ๆ มาคุยเล่นด้วย