ซูเซี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง "คุณค้นหาอย่างไง หนุ่มๆ แต่งตัวฤดูใบไม้ร่วงเหรอ?"
"ค้นหาว่านัดเดท"
เขาก้มสายตาลง นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพูด "อยากให้ดูเหมือนเป็นแฟนของคุณ"
ไม่ใช่ครูสอนพิเศษ และไม่ใช่คนที่ถึงแม้จะจับมือกัน แต่ก็ดูเหมือนไม่ได้อยู่ในโลกเดียวกัน
ยิ่งซูเซี่ยตามใจเขา เขาก็ยิ่งโลภมาก
ความเห็นแก่ตัวของคนเรานั้นขยายตัวได้ถึงขนาดนี้ เขาอยากคู่ควรกับความสง่างามของเธอ และอยากได้ความสนิทสนมที่มองเห็นได้ในทันที
ที่สุดคือให้พวกเขาเหมือนกับกลอนคู่ที่แกว่งไกวอยู่บนซุ้มเป่าลมในงานแต่งงานที่หน้าโรงแรมในเมือง ตอนที่เขาเดินผ่านไปโรงเรียนตอนอายุเจ็ดแปดขวบ
นกที่บินเคียงคู่ กิ่งไม้ที่เกี่ยวพันกัน
เมื่อเห็นเธอ ภาพที่วาบผ่านเข้ามาทั้งหมดนั้นช่างแปลกตาและน่าขนลุก แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังคิดว่าไม่น่าเชื่อ
คิวต่อยาวไปถึงหน้าประตู สวี่จี้ชิงรับตั๋วหนังจากมือเธอ เจ้าหน้าที่อาสาสมัครเจาะรูแล้วส่งคืนมา
การฉายหนังฟรีของโรงเรียนนั้นยอดนิยมสุดๆ นักเรียนเดินกันเป็นกลุ่มๆ เข้าไป จากภายนอกที่แสงแดดจ้า ก้าวเข้าสู่หอประชุมเก่าที่มีกลิ่นฝุ่น
บางคนเข้ามาแต่เช้า ที่นั่งทองคำช่วงกลางไปจนถึงด้านหลังถูกจองหมดแล้ว
"นั่งแถวสุดท้ายเถอะ" ซูเซี่ยดึงเขา กระซิบเบาๆ "แถวหน้านี่ต้องเงยหน้าตลอด หนังจบทีคออาจจะแข็งเอาได้"
ก็เลยนั่งตรงกลางแถวสุดท้าย
ไฟหรี่ลง กลุ่มผู้ชายที่เมื่อกี้ยังนั่งคุยกันอยู่ด้านหน้าก็เงียบไปทันที หน้าจอมือถือก็ดับหมด