การแกล้งหลับมีความเสี่ยง โดยเฉพาะเด็กนอนไม่หลับยิ่งเสี่ยงกว่า
สวี่จี้ชิงขับรถได้นุ่มนวลมาก ผมยาวของซูเซี่ยสยายลงมาเย็นเฉียบ ปลิวตามลมอุ่นในรถส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ให้ความอบอุ่นใจ สวี่เจียวเจียวพิงไปไม่เท่าไหร่ก็หลับจริงๆ เสียอย่างนั้น
ซูเซี่ยไม่มีประสบการณ์ดูแลเด็ก เธอค่อยๆ ประคองหน้าของเด็กสาว ปรับฮู้ดเสื้อกันหนาวขนเป็ดที่ยับยู่ยี่ให้เรียบ แล้วก็ไม่รู้จะทำอะไรต่อ นั่งนิ่งเหมือนท่อนไม้ ไม่กล้าขยับแม้แต่นิด
"ไม่ต้องไปยุ่งกับเธอ"
สวี่จี้ชิงเอ่ยขึ้น "เบาะหลังมีหมอนอิง ให้เธอนอนเองแหละ"
ซูเซี่ยลดเสียงต่ำ "แล้วถ้าเจียวเจียวตื่นขึ้นมาล่ะ?"
"ไม่ตื่นหรอก"
สวี่จี้ชิงเว้นไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมอีกหนึ่งประโยค "เอาอันสีดำให้เธอ"
ในรถสวี่จี้ชิงมีหมอนอิงสองใบ ใบสีดำพิมพ์โลโก้รถเป็นของแถมจากศูนย์ ใบสีชมพูขนนุ่มเป็นของขวัญคริสต์มาสที่เธอให้
เป็นคิริบี้เชฟรุ่นใหญ่ ความหมายคือปีใหม่นี้กินข้าวให้อิ่ม ดูดโชคลาภเรียกทรัพย์ทั้งแปดทิศ เดิมตั้งไว้ที่ออฟฟิศซีซิน พอเอารถมาเลยย้ายที่ไปไว้ในรถ ดูขัดกับสไตล์การตกแต่งภายในรถแนวเรียบๆ เย็นชามาก
ของที่เธอให้ ถึงมันจะไม่เข้ากับตัวเขาเอาซะเลย แต่สวี่จี้ชิงก็รู้สึกชอบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
หลายครั้งที่มารับเธอเลิกงานฝึกงาน ถ้าต้องรอนานๆ ซูเซี่ยจะเห็นสวี่จี้ชิงกอดคิริบี้ของเธอนั่งอยู่ที่เบาะคนขับ ใบหน้าหล่อเย็นชาไร้อารมณ์ มือหนึ่งถือแท็บเล็ตเปิดเมลงาน อีกมือหนึ่งบีบทัพพีของคิริบี้ไปมา
ซูเซี่ยย้ายคิริบี้ไปไว้อีกที่ ยิ่งคิดยิ่งขำ นั่งตัวตรงมองเขาผ่านกระจกหลัง แล้วบ่นเบาๆ "ทำไมเธอขี้งกแบบนี้นะ ของเล่นยังไม่ยอมแบ่งให้น้องสาวเลย"
สวี่จี้ชิงเหลือบตาขึ้น สบตาเธอแวบหนึ่ง แล้วเลื่อนสายตาไปข้างหน้าโดยไม่พูดอะไร ไม่มีความคิดจะคุยเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย
"นิ่งเงียบแปลว่าใช่ไหม?" เธอถาม
เขากลับตอบรับ "อืม" จริงๆ ด้วย
ซูเซี่ยยิ้มจนลักยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้น
นึกอะไรขึ้นได้ เธอขยับก้นไปข้างหน้า "วันนี้เจียวเจียวเรียกฉันแบบนั้น เธอไปข่มขู่เด็กมาหรือเปล่า?"
สวี่จี้ชิงถามต่อ "เรียกยังไง?"
จะเรียกยังไงได้ล่ะ
ซูเซี่ยเขินมาก เสียงเบาแทบไม่ได้ยิน "ก็...พี่สะใภ้ไง"
"เธอรู้จักมารยาทเอง"