สวี่จี้ชิงบอกชื่อหมู่บ้านไป แล้วเสริมว่า “เพิ่งย้ายมาวันนี้”
สวี่เหวินเหยาจะไปติดต่อจางเจี้ยนหยวนด้วยเหตุผลอะไร เขาพอเดาได้
เขากับหลินเยว่เจินเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์กัน คงเพราะครั้งก่อนที่ถูกทิ้งไว้ที่สถานีรถไฟเซินเฉิงสร้างบาดแผลในใจมากเกินไป ครั้งนี้เธอเด็ดขาดจริง ๆ ไม่เคยติดต่อกับอีกฝ่ายอีกเลย
ตลอดเวลากว่าหนึ่งเดือน เขาพูดอะไร เธอก็ทำตามนั้น:
ไม่ได้ต่อรองราคา รถเข็นขายอาหารก็ขายทิ้งให้พ่อค้าคนกลางไปง่าย ๆ
เลิกทำแผงลอยที่ตลาดกลางคืนหนานเฉิงแล้ว โทรหาผู้จัดการหญิงที่คอยดูแลแผงของบ้านเขามาตลอด ไปส่งของถึงบ้านและกล่าวขอบคุณอย่างจริงจัง
ปีนี้สวี่เจียวเจียวขึ้นชั้นประถมสอง ย้ายบ้านแทบทุกสามวัน เพื่อนที่นั่งข้างกันบนรถโรงเรียนยังไม่ทันได้คุยกันสักสองสามคำ วันรุ่งขึ้นก็เปลี่ยนรถแล้ว เรียนประถมทั้งทีต้องระหกระเหินไปหมด
แต่เด็กหญิงลงรถโรงเรียนก็เห็นแม่ ทั้งคืนมีคนคอยอยู่เป็นเพื่อนทำการบ้านและนอนด้วยกัน ดูอารมณ์ก็ไม่ได้รับผลกระทบอะไรนัก ดูการ์ตูนสักเรื่องก็หัวเราะร่าเริงแล้ว
เมืองเจียงกว้างใหญ่มาก
หลังจากตัดขาดจากวิถีชีวิตเดิมอย่างเด็ดขาดแล้ว ร่องรอยของสวี่เหวินเหยาก็แทบจะหายไป
แต่เขายังประเมินความไร้ยางอายของอีกฝ่ายต่ำเกินไป