ชายหนุ่มลงมาแล้วยังจัดทรงผมอยู่ หลินหลางแวะมาสอบสวนเป็นพิเศษ กอดแขนมองไปมา "เมื่อกี้เสียงนั้นทำเอาฉันตกใจ ใครเป็นคนร้องนะ จือเหิงใช่ไหม เฉียนจื่อได้ยินไหม?"
"จากตำแหน่งเสียง ก็ต้องจือเหิงหรือจี้ชิง" เหลียงจัวเฉียนหัวเราะ "ใช้วิธีตัดออกก็ได้คำตอบ ก."
ก.เถียงเพื่อศักดิ์ศรีสุดชีวิต "ทำไมจะเป็น ข. ไม่ได้ล่ะ?"
"ลองดูสิว่าเขาวันนี้แต่งตัวยังไง"
หลินหลางขยับให้ครึ่งตัว ยกสองมือทำท่าทาง "ดูสิ" "ตัวร้ายแบบไหนกันจะตกใจตายง่ายขนาดนั้น"
คณะทัวร์เล็ก ๆ เจ็ดคน ส่วนใหญ่เคยดูแฮร์รี่ พอตเตอร์ตอนเด็ก ๆ มีหนึ่งคนที่ยังเป็นเด็ก ตอนเช้าเข้าสวนสนุกก็เปลี่ยนชุดเต็มยศเป็นชุดพ่อมดแม่มดแล้ว
ตอนกลับโรงเรียนธรรมดาจะตั้งใจแค่ไหน กลับฮอกวอตส์ก็ต้องตั้งใจเป็นสิบเท่า
เลือกชุดคลุมตามแบบทดสอบการคัดสรรที่ทำไว้อย่างเคร่งครัด เฉินจือเหิงกับหลินหลางอยู่บ้านอินทรี เหอเหมียวกับเหลียงจัวเฉียนอยู่บ้านแบดเจอร์ ซูเซี่ยกับสวี่เจียวเจียวอยู่บ้านกริฟฟินดอร์ ส่วนสวี่จี้ชิงได้คะแนนสูงลิบอยู่ในบ้านสลิธีริน
ชุดคลุมพ่อมดขอบเขียวเข้ม เนคไทและเสื้อถักลายเส้นเฉียงสีเดียวกัน กางเกงสแล็คสีดำ วันนี้เขาทำตามที่ซูเซี่ยขอ ผมเส้นเล็ก ๆ ถูกเกล้าขึ้นไปด้านหลังอย่างง่าย ๆ เผยคิ้วและดวงตาที่เฉยชาใต้แสงตะวัน ความหล่อเหลาคมคายราวกับหิมะและน้ำค้างแข็ง
บุคลิกที่เข้ากับบ้านได้ขนาดนี้ก็เป็นแบบนี้แหละ
ถึงแม้จะไม่ได้เลียนแบบตัวละครไหน แต่เหล่านักแสดงประกอบผู้เสพความตายที่เดินผ่านไปมาก็ยังไม่เข้าใจอะไร ยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นแสดงความเคารพให้เขา
หลินหลางมองไปด้วยความงงงวย "เป็นคนดำโดยธรรมชาติใช่ไหมล่ะ"
เขาหันไปมองสวี่เจียวเจียวที่ทำหน้ากังวล ส่งคำปลอบใจจากพี่รหัสให้ "แต่น้องสาวคนเล็กไม่ต้องห่วงไป พี่ชายเธอน่ะไม่มีความรู้สึกเป็นส่วนรวมกับใครทั้งนั้นหรอก"
"ถ้าพวกเราได้เข้าเรียนจริง ๆ บ้านสิงโตกับบ้านงูเล่นควิดดิชกัน ต่อให้มีพี่ชายเธออยู่ ทองคำวิเศษออกมาปุ๊บก็จะติดมือพี่สะใภ้เธอทันที สลิธีรินจะได้คะแนนแม้แต่คะแนนเดียวก็ถือว่าเขาเล่นพลาดแล้วล่ะ"
สวี่เจียวเจียวร้องอ๋อ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเหมือนพี่ชายของเธอเป็นประกาย เปี่ยมไปด้วยความกังวล "แบบนั้นก็แย่กว่าเดิมสิ"