สองทุ่มตรง ซูเซี่ยก็ยังเข้าพักในโรงแรมอามานที่คิดมาตลอดทาง แม้จะมากับแม่ก็ตาม
เธอกับซูเสี่ยวเจวียนถือเป็นแม่ลูกที่แปลกประหลาดมาก แม่ให้กำเนิดเธอเร็วเกินไป อายุน้อยกว่าแม่ของเพื่อนรุ่นเดียวกัน อยู่ด้วยกันมาตลอด หลายครั้งเหมือนพี่สาวมากกว่า
เวลาทะเลาะกันก็ไม่คุยกันเป็นวันๆ สามวัน สองวัน ซูเซี่ยเขินอายเข้าไปกอดก็เงียบลง ผู้หญิงคนนั้นชอบหยิกแก้ม หยิกแขน เล่นกับซูเซี่ยเหมือนตุ๊กตาดินน้ำมัน ระบายอารมณ์ด้วยการแกล้ง
เรื่องสอบนักเรียนความสามารถพิเศษผ่านไปสองปีแล้ว
การพบผู้ปกครองเพิ่งจบลง ในที่สุดซูเสี่ยวเจวียนก็ยอมอ่อนข้อ โบกมือบอกว่าไม่อยากยุ่งแล้ว ตามใจเธอ
กินข้าวเสร็จ ก็ยัง childish ลากมือลูกสาวมา แสร้งทำเป็นไม่เห็นความตั้งใจที่แต่งตัวมาหาคู่เดท พยายามกักตัวเธอไว้กับตัวเอง ช่วงจังหวะนี้แย่งชิงความเป็นใหญ่กัน
กลับมาที่โรงแรม ในห้องสปาแสงสลัว อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกซ่อนกลิ่นและไม้จันทน์
เตียงนวดของแม่ลูกวางเคียงข้างกัน ซูเสี่ยวเจวียนดื่มเหล้าไปบ้าง กำลังผ่อนคลายนอนคว่ำหน้า หลับตาพักผ่อน ผมหยิกฟูเหมือนเมฆ
เธอไม่พูด ซูเซี่ยก็ไม่กล้าส่งเสียง
ผ่านไปสักพักถึงค่อยๆ เอ่ยถามเบาๆ "แอร์เย็นไปไหม"
ซูเสี่ยวเจวียนขยับศีรษะ ไม่ตอบแต่กลับถาม "แผลที่หัวเสี่ยวซู่หายดีแค่ไหน"
ซูเซี่ยตกใจเล็กน้อย "...ไม่เป็นไรแล้ว"
"ตอนนั้นรักษาทัน ไม่มีผลข้างเคียงอะไร"