คนสิบกว่าคนในห้องเอส
โตมากับคอร์สโอลิมปิกคณิตศาสตร์ตั้งแต่เด็ก ต่างคนต่างหยิ่ง ต่างคิดว่าตัวเองคือเกาส์คนต่อไป
คนร่มตอนเรียน หูฟังห้อยคอโยกหัวไปมากับเพลงแร็ป ใส่แว่นดำนอนกลบเกลื่อน...
พวกประหลาดที่หลินหลางเจอมาทั้งชีวิตมารวมกันอยู่ที่นี่ ท่ามกลางความบ้าคลั่งยังมีความสงบ แม้แต่หนุ่มหล่อจอมวางฟอร์มก็ดูน่าเอ็นดูเป็นพิเศษ
อยู่มาหนึ่งปีเขาก็แทบบ้า อยากหาคนปกติมาเป็นเพื่อนซ้อมด้วย
วันนี้บังเอิญได้เก็บข้อสอบด้วยกัน เขาอยากถือโอกาสคุยกับสวี่จี้ชิงสองสามคำ พอเงยหน้าขึ้นอีกทีอีกฝ่ายก็เรียงข้อสอบเสร็จแล้วผลักประตูออกไป
หลินหลางดีดตัวขึ้น วิ่งเล็ก ๆ ตามไปสองก้าว ชนไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ "ทำไมไม่รอฉันด้วยล่ะ"
สวี่จี้ชิงหลบไปด้านข้าง "งานแค่นี้ไม่ต้องใช้คนสองคนหรอก"
"...คำนี้ไปพูดกับโค้ชจางเอาเถอะ อย่ามาว่าฉันส่งงานสวยคนเดียวแล้วปล่อยให้เพื่อนตาย"
หลินหลางเอามือล้วงกระเป๋า ยังคิดถึงเรื่องที่เมื่อกี้แอบดูเชียร์ลีดเดอร์ซ้อมเต้น "เธอรีบร้อนไปไหน"
สวี่จี้ชิงไม่มองเขา "เดี๋ยวมีธุระ"
"ลงไปดูหวงเว่ยเว่ยสิ"
หลินหลางคิดว่าตัวเองสรุปได้แม่นยำ ออกเสียงเหอะ... "เข้าใจแล้ว ชั้นสามมันไกลไป เธอก็ไม่มีกล้องส่องทางไกล"
สวี่จี้ชิง "นั่นใคร"
"...บ้าเอ๊ย เธอจริงจังเหรอ"
คราวนี้ถึงตาหลินหลางประหลาดใจแล้ว กวาดตามองสีหน้าอีกฝ่าย "ป้ายโฆษณาหน้าโรงเรียนเคยเห็นไหม ผู้หญิงที่เต้นตรงกลางน่ะ"
สวี่จี้ชิงสีหน้าไม่เปลี่ยน "ไม่จำ"
หลินหลางทำเสียงเหอะ ไม่เชื่อเลยสักนิด