เสียงเล็กๆ ของเด็กหญิงนั้นช่างไร้เดียงสา
เธอไม่รู้ แต่ซูเซี่ยที่กลับมาเกิดใหม่รู้ดีว่าสวี่จี้ชิงไม่ได้รับเงินก้อนนั้น
ปีสุดท้ายมัธยมปลาย ในการแข่งขันคณิตศาสตร์ระดับประเทศ สวี่จี้ชิงเต็มไปด้วยความหวังของคนทั้งเมือง แต่กลับสละสิทธิ์การสอบทั้งที่ได้ที่หนึ่งของจังหวัดเจียงซู ตั้งแต่นั้นมาก็หายสาบสูญไป จนถึงวันสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ไม่เคยกลับมาโรงเรียนอีกเลย
ปีต่อมาจะเกิดอะไรขึ้น ถึงทำให้เขาต้องตัดสินใจแบบนั้น?
ซูเซี่ยไม่รู้อะไรเลย
แต่เธอได้เห็นชะตากรรมของพี่น้องตระกูลสวี่ร่วงหล่นลงทีละครั้ง และครั้งนี้ เธอจะไม่ยืนดูเฉยๆ อีกต่อไป
สวี่เจียวเจียวยังคงมองเธอด้วยความเป็นห่วง
การร้องไห้ต่อหน้าเด็กเล็กๆ แบบนี้มันน่าอายเกินไป ซูเซี่ยจึงก้มหน้าระบายลมหายใจเบาๆ
เด็กน้อยตอนนี้ฟังไม่รู้เรื่อง เธอกลัวภาษามือของตัวเองที่สวี่เจียวเจียวจะดูไม่เข้าใจ เลยหยิบสมุดบันทึกขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากกระเป๋า เขียนตัวหนังสือใหญ่ๆ คำที่ซับซ้อนก็เติมพินอินกำกับไว้:
[ฉันเขียนเธออ่าน การบ้านเสร็จหรือยัง?]
สมุดจู่ๆ ก็ตั้งขึ้นตรงหน้า สวี่เจียวเจียวงงๆ ดวงตากลมโตกะพริบปริบ "เสร็จแล้ว"
[พี่ชายเธอเลิกเรียนกี่โมง?]
สวี่เจียวเจียว: "ห้าโมง"
ซูเซี่ยดูนาฬิกา อีกยี่สิบนาทีจะถึง
เธอเขียนต่อ [หิวไหม?]
สวี่เจียวเจียวตอบตามตรง "หิวนิดหน่อย"
ซูเซี่ยพยักหน้า เขียนข้อความยาวๆ หนึ่งหน้า [พี่เลี้ยงเซ็ตอาหารเด็ก ของเล่นจะเอาตัวไหนล่ะ เจ้าหญิงหิมะขาว?]
สวี่เจียวเจียวยกมือปิดปาก "ว้าว" ออกมา
เธอเงยหน้ามองอีกฝ่ายหลายครั้ง ดูตื่นเต้นแล้วก็เขินอาย "แต่พี่ชายบอกว่าของเล่นมีหลายแบบ ต้องดูดวง ไม่แน่ว่าจะได้เจ้าหญิงหิมะขาว"
ซูเซี่ยประคองแก้ม [นั่นเพราะเขาซื่อ]
[เดี๋ยวดูฉันเอง]
สวี่เจียวเจียวรู้สึกทึ่งมาก ใบหน้าสว่างสดใสขึ้นมาทันที
พี่สาวเซี่ยเซี่ย ช่างเป็นเจ้าหญิงหิมะขาวตัวจริงเลย!
-
หลานชายของจางเจี้ยนหยวน ชื่อจางเยว่ ปีนี้เรียนมัธยมต้นปีหนึ่ง ตอนประถมเคยได้อันดับดีๆ ในการแข่งขันถ้วยฮวาหลัวเกิง กำลังอยู่ในช่วงวัยรุ่นที่ชอบวางมาดและชื่นชมคนเก่ง