บล็อกไม้หนึ่งพันชิ้น มีทั้งหมดสิบสี
ซูเซี่ยจดจ่ออยู่กับการต่อบล็อก ใช้บล็อกสีเหลืองทั้งหมดที่มีเพื่อต่อเป็นตัวอักษรขนาดใหญ่บนแผ่นรองหลัง
ตอนแรกมีเพียง XJQ
เมื่อต่อเสร็จ ซูเซี่ยลุกขึ้นยืนดูรอบๆ คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเพิ่มตัว S เล็กๆ ที่มุมซ้ายล่างด้านหน้า
ในทางเดินแทบไม่มีใคร มีเพียงห้องเรียนทดลองห้องข้างๆ ที่ยังเปิดไฟอยู่
พวกขยันแข่งขันกันทำโจทย์ มีเพียงเธอที่แอบทำอะไรเจ้าเล่ห์อยู่ที่นี่ ซูเซี่ยเริ่มรู้สึกผิดเล็กน้อยที่มาเมื่อยามนี้ พอเห็นผลงานของตัวเองก็เขินอายจนยกมือปิดหน้าและส่งเสียงร้องเบาๆ—
ชาติก่อนตอนเรียนมหาวิทยาลัย ฤดูหนาวปีหนึ่งหิมะตกหนัก
พื้นที่ว่างของโรงเรียนเต็มไปด้วยหิมะขาวโพลน ผู้ชายหลายคนตื่นแต่เช้าตรู่ไปที่สนาม เดินตามรอยเท้ากันเป็นรูปหัวใจขนาดใหญ่ แล้วใช้รอยเท้าเขียนชื่อย่อของสาวที่ชอบตรงกลาง กลายเป็นกระแสการสารภาพรักรูปแบบใหม่ขึ้นมาชั่วขณะ
ตอนนั้นเธอคิดว่าพวกเขาโง่
แต่พอคิดดูตอนนี้ กลับรู้สึกว่าหัวใจของคนที่ชอบใครสักคนไม่ได้ต่างกัน เหมือนกับเธอในตอนนี้เป๊ะ
เพราะชอบเขา แค่เอ่ยชื่อเขาในใจก็รู้สึกมีความสุขแล้ว
ดังนั้น ไม่ว่าจะเป็นที่ว่างที่เขียนตัวหนังสือได้ ไม่ว่าจะเป็นชายหาด พื้นหิมะ บานหน้าต่างที่มีไอน้ำจับตัวในหน้าหนาว หรือบล็อกไม้ตรงหน้า คำแรกที่อยากเติมลงไป มีเพียงคำตอบเดียว
...นี่ยังเป็นของที่สวี่จี้ชิงมอบให้เธอด้วยตัวเองอีกต่างหาก
ซูเสี่ยวเจวียนเคยบอกเธอตั้งแต่เด็ก