"หนึ่งในของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มากมายที่พ่อของเหลียงจัวเฉียนยัดเยียดให้แม่ฉัน เธอว่ามันหวานเกินไปไม่อยากใช้ ฉันก็เลยได้ส่วนแบ่งมา"
ซูเซี่ยรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย พร้อมอธิบาย "เธออยากขอบคุณนายที่พาฉันตั้งใจเรียนช่วงนี้ ให้คะแนนเลขฉันพุ่งปรี๊ดขึ้นมา"
เหอเหมียวเข้าใจได้ทันที รู้สึกว่าไม่สมควรได้รับ "ฉันรับไว้แบบนี้คงไม่ดีมั้ง ไม่งั้นนายหาจังหวะบอกป้าซูทีสิว่าตัวจริงที่เป็นคนสำคัญคือใคร"
ซูเซี่ยทำหน้าบีบเหมือนนากทะเล "ไม่มีโอกาสหรอก"
นึกถึงสร้อยคอเพชรที่ซูเสี่ยวเจวียนเคยให้เธอ พร้อมกับทฤษฎีที่ว่า "ต้องซื้อเพชรเม็ดโตขนาดนี้ได้ถึงจะคู่ควรกับเธอ"
เธอไม่สงสัยเลยว่า ตามนิสัยของซูเสี่ยวเจวียน ถ้ารู้เรื่องเข้าเมื่อไหร่ จะต้องจัดการกับสวี่จี้ชิงสักครั้ง หรือไม่ก็จัดการกับเธอเอง
จะให้เป็นผู้มีพระคุณเหรอ ไม่ลงไม้ลงมือก็บุญแล้ว
-
ช่วงปลายปีมีเทศกาลเยอะ พอถึงวันตรุษจีนก็เฝ้ารอปีใหม่ เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก
วันที่ยี่สิบสามเดือนสิบสองจันทรคติ นักเรียนม.ปลายปีหนึ่งปีสองเหมือนนกน้อยที่อพยพหนีหนาว เก็บกวาดห้องเรียนเสร็จแล้วก็ปล่อยตัวสนุกสนาน บรรยากาศในโรงเรียนเงียบลงทันที เหลือเพียงตึกเรียนของนักเรียนม.ปลายปีสามที่ยังสว่างไสว ตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าถึงสองทุ่ม