สถานีรถไฟใต้ดินและป้ายรถเมล์อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ จากย่านการค้ามหาวิทยาลัยเจียงตรงไปถึงสวนสาธารณะใกล้วิทยาลัยดนตรี ออกจากสถานีก็แค่เดินอีกห้าหกนาที
ซูเซี่ยคิดว่าที่สวี่จี้ชิงพูดว่าจะส่งเธอ คงหมายถึงแบบนั้น
เธอสะพายเชลโลที่ใส่เสื้อกันฝนไว้ด้านหน้า อุ้มด้วยมือเดียว พอจะไปหยิบกระเป๋านักเรียน สวี่จี้ชิงก็ยกมันขึ้นมาสะพายพาดแขนข้างหนึ่งให้เรียบร้อย
ข้างนอกท้องฟ้ามืดครึ้มไปด้วยเมฆฝน ดูหม่นหมอง
สวี่จี้ชิงหยิบร่มดำออกมา ก้าวออกไปทางประตู "รถมาแล้ว"
ป้ายรถเมล์ย้ายมาอยู่หน้าร้านกาแฟตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
ซูเซี่ยเดินตามหลังสวี่จี้ชิงอย่างงงๆ และแหงนหน้ามองไปมา
กระจกหน้าร้านถูกฝนซัดจนขาวมัว พอเปิดประตูออกไป ความชื้นร้อนๆ ปะทะหน้า เม็ดฝนเส้นโตเท่าเส้นด้ายกระหน่ำลงบนพื้นกระเบื้อง กระเด็นเป็นละอองน้ำ
ด้านนอกเสาหินกลม รถโดยสารรับจ้างสีขาวคันหนึ่งแล่นมาจอดเทียบขอบถนน
ไฟเลี้ยวกระพริบ ที่ปัดน้ำฝนแกว่งไปมาอย่างรวดเร็ว เหมือนหัวใจของเธอที่เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ
เสียงดังปัง! สวี่จี้ชิงกางร่มด้วยมือที่สะพายกระเป๋า แล้วเอียงมาทางเธอ
ด้านบนมืดลง ท้องฟ้าสีเทาหม่นถูกบดบังทันที
เม็ดฝนกระทบผ้าร่มดังเปาะแปะ ซูเซี่ยผลักด้ามร่มไปทางเขา แต่ผลักไม่ออก "เสื้อกันฝนสองชั้นห่อไว้มิดชิดแล้ว เปียกไม่ถึงหรอก"
"กางให้เธอ"
สวี่จี้ชิงไม่มองเธอ พูดเสียงเรียบ "แค่ไม่กี่ก้าว ดูแลเชลโลของเธอให้ดี ที่เหลือไม่ต้องห่วง"