ซูเซี่ยยังอยากถามอีกสองสามคำ
แต่สารวัตรอู๋กลับยืนขึ้นก่อน โบกมือให้ตำรวจหน้าตาทารกที่อยู่ข้างๆ พาเธอเดินไปที่ลิฟต์ "เวลามันดึกแล้ว นายกับเสี่ยวไป๋กลับไปที่สถานีก่อน ที่ห้องทำงานฉันมีผ้าห่มอุ่นๆ นายนอนที่โซฟาไปก่อนได้ มีอะไรค่อยว่ากันพรุ่งนี้"
"ฉันช่วยนายคุยเรื่องการสอบปากคำง่ายๆ พรุ่งนี้ไว้ให้แล้ว พักผ่อนก่อนเถอะ"
ซูเซี่ยอยากพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดไว้ ผู้หญิงคนนั้นตบไหล่เธอเบาๆ "เด็กนั่นดื้อมาก บอกว่าไม่เกี่ยวกับนาย ขอร้องให้เราปล่อยนายไปเมืองจิงให้ได้พรุ่งนี้ยังไงก็ตาม เรื่องอะไรเขาจะรับเอง"
"มือเขาเคยมีแผลเก่าอยู่ก่อนแล้ว รอบนี้ถูกมัดแน่นเกินไป เลยมีแผลใหม่เพิ่มขึ้นมา ตอนนี้แขนขวาทั้งหมดใช้แรงอะไรไม่ได้เลย พอพรุ่งนี้พวกนายสอบเสร็จ หาโรงพยาบาลดีๆ ให้หมอเฉพาะทางตรวจดูให้ละเอียด ยังมีหวังที่จะรักษาได้อยู่ เด็กดีอายุแค่นี้ อย่าเพิ่งยอมแพ้"
ความหมายนี้คือ...
ซูเซี่ยตะลึง "พรุ่งนี้พวกเราไปได้จริงเหรอ?"
ในลิฟต์มีแสงไฟสว่างจ้า
สารวัตรอู๋ทำท่าปิดปาก แล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง
ซูเซี่ยแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
เธอลังเลอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็อดถามเบาๆ ไม่ได้ "ทำไมล่ะ?"
ตำรวจสาวประสบการณ์อย่างเธอ ผ่านผู้คนและเรื่องราวมามากมายแค่ไหน