ซูเซี่ยเป็นคนที่กินอ่อนไม่กินแข็ง พอได้น้ำหวานป้อนเข้าไปหนึ่งคำ ก็สามารถตั้งใจเรียนต่อได้อีกครึ่งชั่วโมง ก้มหน้าก้มตาจดโน้ตอย่างขะมักเขม้น
ในใจเธอวางแผนไว้แล้ว
คราวก่อนเป็นสถานการณ์พิเศษ คราวนี้เธอต้องใจเย็นให้มาก ห้ามทำตัวก้าวร้าวเด็ดขาด
เรียนพิเศษก็คือเรียนพิเศษ เธอต้องตั้งใจเป็นนักเรียนที่ดี เรื่องอื่นเอาไว้คุยทีหลัง
แต่จนจะเกือบสองทุ่ม เรื่องที่ต้องสอนก็สอนจบหมดแล้ว จุดประสงค์ที่แท้จริงของการมาครั้งนี้ใกล้เข้ามาถึงขีดสุด แต่อีกฝ่ายกลับนิ่งเฉยไม่ไหวติง
ซูเซี่ยเริ่มร้อนใจ
เธอเอาปากกาลูกลื่นใส่กลับไปในกล่องดินสอ แล้วกำซิปไว้ค่อยๆ รูดไปรูดมาอย่างช้าๆ หลังจากที่สวี่จี้ชิงพูดว่า "ต่อไปเรียนพิเศษที่นี่ก็แล้วกัน" เธอก็ทนไม่ไหวจริงๆ จึงถามเสียงเบา "ทำไมล่ะ?"
สวี่จี้ชิงเงยหน้าขึ้นมอง "ไม่ชอบที่นี่เหรอ?"
"ไม่ใช่" ซูเซี่ยพูดอย่างเขินอาย พยายามอย่างหนักเพื่อจะคิดหาคำพูดที่ไม่ดูกะทันหันเกินไป "ร้านสตาร์บัคส์ที่เคยไปก็ดีไม่ใช่เหรอ สะดวกสำหรับเธอที่จะไปหาจางเยว่ด้วย ไม่ต้องเสียเวลาไปอีกที่"