"ทำไมล่ะ?"
ซูเสี่ยวเจวียนรู้สึกแปลกใจไม่น้อย "ปกติรับส่งเธอไปโรงเรียนก็พอแล้ว พอมีวันหยุดแท้ ๆ ยังต้องไปเห็นหน้าแก่ ๆ ของเขาทุกวันอีก"
"กว่าจะโบกแท็กซี่ช่วงปีใหม่ได้ก็ช้าไปน่าดู ไหนจะเท่าลุงใช้สะดวกเล่า"
ซูเซี่ยเม้มริมฝีปาก พูดข้ออ้างที่เธอคิดอยู่นานหลายวันออกมา
"วันขึ้นเจ็ดค่ำฉันมีสอบที่มหาวิทยาลัยชิงหัวน่ะ พี่สาวตัวน้อยมีข่าววงในบอกว่าปีนี้สอบพิเศษด้านศิลปะของมหาวิทยาลัยชั้นนำเข้มข้นมาก เหมือนมีเด็กฝึกเปียโนที่ฉันเคยแพ้ตอนแข่งครั้งที่แล้วด้วย มีผู้ชายสองคนที่สอบติดวิทยาลัยดนตรีกลางไม่ผ่าน ตอนนี้เลยมาสอบเข้ามหาวิทยาลัยธรรมดาแทน"
"อาจารย์หลี่เพิ่มคาบให้แล้ว แต่ห้องซ้อมของวิทยาลัยดนตรีปิดตั้งแต่บ่ายวันส่งท้ายปีเก่าถึงวันขึ้นปีใหม่ ฉันเลยอยากใช้เวลาที่เหลือฝึกวันละห้าชั่วโมง ถ้าอาจารย์หลี่หรือพี่สาวตัวน้อยอยู่ด้วยก็ช่วยเก็บรายละเอียดเพลงที่ใช้สอบให้หน่อย ถ้าไม่ว่างฉันก็ซ้อมเอง มือถ้าเริ่มแข็งแล้วก็จบกัน"
"วันนี้ตอนประชุมผู้ปกครอง อาจารย์ติงก็พูดไม่ใช่เหรอ ว่าชีวิตคนเราจะสู้ได้สักกี่ครั้ง"
เพิ่งเข้าบ้านได้ไม่นาน ชุดนักเรียนของซูเซี่ยยังไม่ได้เปลี่ยนเลย
เธอกอดแขนซูเสี่ยวเจวียนไว้ ดวงตาเป็นประกาย พูดคำหว่านล้อมได้สวยหรู "ฉันรับผิดชอบเรื่องสู้ ลุงรับผิดชอบพาไปส่ง ปีหน้าแบบนี้ลุงก็รับผิดชอบไปอวดถ่อมตัวทั่ว ๆ ว่าลูกสาวเรียนมหาวิทยาลัยชิงหัวก็แค่นั้นแหละ"
ตอนแรกซูเสี่ยวเจวียนก็ยังทำปากยื่น แต่สุดท้ายก็อดขำกับคำพูดของเธอไม่ได้
เธอหรี่ตามองแล้วบีบแก้มของหลานสาว จนปากจู๋ "เหมือนฉันเป๊ะ"
"พูดเก่งกว่าแม่เธออีก"
ซูเซี่ยหัวเราะแหะ ๆ เงยหน้าทำเป็นโง่