“งั้นเรื่องเก่งๆ ที่เธอยังไม่เคยได้ยินก็เยอะไปหมดเลยล่ะ”
“ตอนเด็กๆ ที่ยังสูงไม่เท่าเชลโล ฉันก็แบกเชลโลเดินคนเดียวแล้วนะ ไม่ได้รู้สึกเหนื่อยเลย แค่กล่องมันใหญ่เกินไปหน่อย เวลาก้มตัวกะทันหันก็เสียหลักล้มง่ายๆ แบบนี้แหละ—”
ซูเซี่ยยื่นสองนิ้วขึ้นตั้งบนโต๊ะเล็กๆ แล้วก็เอนล้มลงไปอย่างกับตุ๊กตา ก่อนจะบิดตัวลุกขึ้นยืนใหม่
“ตอนนั้นฉันก็คิดว่า ของใหญ่ขนาดนี้ ถ้าเอาไว้ใช้ตีคนไม่ดีก็คงดี” เธอพูดพร้อมกับดวงตาที่เป็นประกาย แต่ขนตากลับอ่อนนุ่ม “เหมือนเจ้าหญิงพัดเหล็กในหนังการ์ตูน ที่เหวี่ยงทีเดียวคนปลิวไปเลย”
สวี่จี้ชิงฟังเงียบๆ ตลอด ไม่พูดอะไร
เธอรู้สึกเขินๆ นิดหน่อย แต่ก็ภูมิใจเล็กๆ ด้วย เธอเชิดหน้าขึ้นเบาๆ “ฉันค่อนข้างเก่งใช่ไหมล่ะ?”
ในตู้รถไฟอบอุ่นไปด้วยลม
เสื้อผ้าของเด็กสาวเปลี่ยนไปแล้ว แต่ที่แก้มกลับมีรอยถลอกเพิ่มมาหลายแห่ง
ที่มือก็มีเหมือนกัน เพิ่งจะเริ่มตกสะเก็ดบางๆ เห็นชัดบนผิวขาวละเอียด
เหมือนรอยขีดข่วนบนไข่มุก ซึ่งถ้าไม่ใช่เพราะเขา ชาตินี้ก็ไม่ควรเกิดขึ้น
คางของสวี่จี้ชิงกระตุกเล็กน้อย
ปลายหัวใจทั้งเปรี้ยวทั้งร้อน เหมือนถูกน้ำเดือดราดใส่
ในลำคอเขารู้สึกแห้งผาก จึงพูดตามเธอว่า “อืม เก่ง”
ซูเซี่ยเม้มปาก “เก่งแค่ไหน?”
“ทั้งกล้าหาญทั้งมีไหวพริบ”
“มีอีกไหม?”
ในขบวนรถผู้คนส่งเสียงอึกทึก
โฆษณาท่องเที่ยวทางทีวีขนาดเล็กฉายไปถึงฐานถ่ายทำหนังของจังหวัดใกล้เคียง เปิดคลิปที่โด่งดังที่สุดในเรื่องไซอิ๋วฉบับตลก เสียงของเซียนจื่อจื่อเซี่ยถูกกลบจนแทบไม่ได้ยิน ได้ยินแว่วๆ ว่า