แม่ที่รัก
ไม่เจอกันนานเลยนะ
วันนี้เป็นวันเกิดปีที่สองหลังจากแม่จากไป กิ่งไม้ในสนามออกใบอ่อนแล้ว อาทิตย์ก่อนยังเห็นเป็นสีเหลียวเขียวจางๆ ตอนนี้ก็แผ่ใบเต็มแสงแดดแล้ว
แม่เกิดในฤดูใบไม้ผลิ ฉันก็เกิดในฤดูใบไม้ผลิ ชื่อของเราสองคนต่างก็ง่ายๆ
ตอนเด็กๆ แม่เคยบอกฉันว่า แม่ชื่อซูเสี่ยวเจวียน เพราะตากับยายไม่เห็นแม่เป็นคนสำคัญ ในเมืองเล็กๆ ที่บ้านเกิด มีเจวียนเป็นพันเป็นหมื่น ไม่ขาดแม่คนเดียว
แต่ฉันชื่อซูเซี่ย เพราะแม่คิดมาตลอดว่าฤดูร้อนดีที่สุด
กลางวันยาวกลางคืนสั้น ท้องฟ้ายามค่ำต่ำและดาวสุกใส ดอกไม้อะไรก็บาน หญ้าและต้นไม้เขียวขจี พระอาทิตย์และฝนร้อนแรงเต็มที่ ทุกสิ่งเบ่งบานไม่สิ้นสุด
ฉันเกิดในฤดูใบไม้ผลิ ตอนเพิ่งลืมตาขึ้นก็เป็นแค่ตัวเล็กๆ กิน ร้องไห้ นอน กวนแม่อยู่หลายเดือน ชีวิตช่วงแรกเริ่มมีความรู้สึกจริงๆ เห็นฟ้าใส เมฆขาว ดอกไม้เล็กๆ บนผ้าห่ม ได้ยินเสียงจักจั่น สายลมยามเย็น เสียงแม่เถียงกับเจ้าของบ้านอย่างมีพลัง นั่นคือฤดูร้อน
ไม่มีใครอดตายในฤดูร้อนแบบนี้ และไม่มีใครสิ้นหวังในฤดูร้อนแบบนี้ แม่อยากให้ฉันอยู่ในฤดูร้อนตลอดไป เติบโตอย่างมีพลังชีวิตเต็มเปี่ยม
แม่เอาฤดูทั้งสองไปแล้ว เพราะงั้นฉันจากฤดูใบไม้ผลิถึงฤดูร้อน ก็คิดถึงแม่ตลอด
ช่วงนี้แม่เป็นยังไงบ้าง?
ตอนนี้แม่คงเป็นเด็กอายุเกือบสองขวบแล้ว
ตอนฉันอายุเท่านั้นยังเรียกได้แค่แม่ แต่แม่ฉลาดกว่าฉันเป็นร้อยเท่า บางทีพูดออกมาครั้งเดียวก็เป็นประโยคยาวเกินสิบคำนี ทำให้แม่ของแม่ตกใจ
ในอัลบั้มมีรูปที่แม่ถ่ายให้ฉันตอนนั้น แม่บอกว่าตอนฉันเรียกแม่ครั้งแรก แม่ซาบซึ้งจนไม่รู้จะทำยังไง
ข้าวป้อนไปครึ่งนึงเผลอใส่ปากตัวเอง โง่ๆ กอดฉันร้องไห้ฟูมฟาย จนฉันตกใจร้องตาม เราสองคนกอดกันเป็นก้อน เสียงร้องดังลั่น