ย่านอู่เต่ากั๋วที่นี่มีมหาวิทยาลัยมากมาย
พอถึงช่วงปิดเทอมฤดูหนาวและฤดูร้อน เด็กนักเรียนชั้นประถมและมัธยมที่มาเข้าค่ายทัศนศึกษาแน่นขนัด พอฟ้ามืด หลังเวลาชมสถานที่ผ่านไป หมวกเหลืองน้อยๆ ต่างขึ้นรถกลับหมดแล้ว ไฟถนนส่องไกลไปยังซุ้มประตูหินสีขาวเสาอันโด่งดัง ที่ยังมีคนมากมายแวะมาถ่ายรูปเช็คอิน
นักเรียนในมหาวิทยาลัยเองมีน้อย ส่วนใหญ่เป็นผู้ปกครองที่พาลูกมาให้สัมผัสบรรยากาศมหาวิทยาลัยชั้นนำ
สามคนเดินตรงไปที่ประตูอัตโนมัติ สวี่จี้ชิงประคองซูเซี่ยให้เดินชิดด้านใน หลินหลางเอามือล้วงกระเป๋าเดินอยู่ด้านนอกสุด
มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งวิ่งมาขอความช่วยเหลือ "...น้องๆ รอก่อน พวกเราพาคนแก่และเด็กไกลขนาดนี้มาที่นี่ไม่ง่ายเลย พาเราเข้าไปเดินหน่อยได้ไหม"
"ไม่ได้ให้เปล่าๆ หรอก เดี๋ยวเลี้ยงข้าวพวกเธอ"
ปีนี้ประตูของมหาวิทยาลัยชิงหัวยังไม่เข้มงวดเหมือนช่วงหลัง
แค่มีคนรูดบัตรพาเข้าไป ก็มักจะให้ลงทะเบียนชื่อและเบอร์โทร แล้วก็ทำเป็นไม่เห็นไม่ชินปล่อยผ่านไป
หลินหลางตอบเสียงแข็ง "ไม่ได้"
"เธอ..."
ฝ่ายตรงข้ามสีหน้าเริ่มไม่ดีทันที
"ขอโทษนะครับลุง" หลินหลางยิ้มอย่างสุภาพ "พวกผมก็ไม่มีบัตรเหมือนกัน มาสอบชั่วคราวทั้งนั้น"
เขาชี้ขึ้นไปทางสวี่จี้ชิงข้างๆ "แล้วเพื่อนผมตอนนี้สภาพไม่ค่อยดี อาจจะหน้ามืดเป็นลมได้ตลอดเวลา ถ้าเกิดเป็นลมขึ้นมาคงต้องรบกวนลุงช่วยพาส่งโรงพยาบาลด้วย"