โรงพยาบาลซีหย่าฉืออ้าย ชั้น 19 ห้องโถงใหญ่
"ตามให้ติดนะ ถ้าหลง...ฉันไม่รับผิดชอบตามหานะ~”
จอมโจรสายไหมฮัมเพลงไม่รู้จักชื่อพลางควักเชือกสีแดงเปื้อนเลือดท่อนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ท แล้วโยนไปข้างหลัง
"จับมันไว้ หุบปาก"
เย่ อี๋หลินและผู้คุมห้าคนด้านหลังรีบกำปมเชือกไว้แน่นราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้
ซ่า ซ่า ซ่า ...
นี่คือชั้น 19 ของโรงพยาบาล ไฟในทางเดินดับไปนานแล้ว เหลือเพียงไฟฉุกเฉินที่ส่งเสียงกระแสไฟฟ้าขาด ๆ หาย ๆ
หมอกหนาทึบเต็มพื้นที่ บีบระยะการมองเห็นให้เหลือแค่ 1 เมตร
ข้างหน้า จอมโจรสายไหมเดินอย่างสบายใจ
เธอท่ามกลางหมอกนั้น ยังหมุนตัว~
กระโดด~
หลับตาลง~
ส่วนคนด้านหลัง ทุกก้าวราวกับเดินบนน้ำแข็งบาง ๆ
ผู้คุมมือหนึ่งจับเชือกแดง อีกมือกดแน่นบนซองปืนที่เอว
ที่นั่นเหน็บอาวุธสุดท้ายของพวกเขา ปืนพกรุ่น 64
"กลืนน้ำลาย..."
ไม่รู้ว่าใครกลืนน้ำลายลงคอ
ในความมืด ราวกับมีดวงตานับไม่ถ้วนจ้องมองพวกเขาอยู่
กำลังประเมินเลือดเนื้อสด ๆ เหล่านี้
ระหว่างที่ทีมเดินไปถึงหัวมุมทางเดิน
ผู้คุมหนุ่มที่เดินอยู่ท้ายแถว หลิวรุ่ย เพราะตื่นเต้นเกินไป
ไม่ได้สังเกตขาเก้าอี้หักท่อนหนึ่งที่ยื่นออกมาจากหมอก
ปัง!
หลิวรุ่ยสะดุดเข้าให้ ร่างเสียสมดุล ในจังหวะนั้น ปืนที่เหน็บเอวโดยไม่ล็อกกระเด็นหลุดออกมา
กริ๊ง!!
"!!"
ตาของหลิวรุ่ยเบิกกว้างทันที สัญชาตญาณทำให้เขาก้มลงจะเก็บปืน
ปัง!
มือใหญ่ข้างหนึ่งคว้าข้อมือเขาไว้ อีกมือหนึ่งอุดปากเขาแน่น แล้วดึงเขากลับมาอย่างแรง!
คือผู้คุมรุ่นพี่ในทีม สือฉงซาน
สือฉงซานเบิกตากว้าง ทำสัญญาณให้เงียบกับหลิวรุ่ย สายตาเต็มไปด้วยคำเตือน
"อย่าเก็บ! รีบไป!!"
หลิวรุ่ยรู้ได้ทันทีว่าตัวเองทำอะไรโง่ ๆ ลงไป
ในที่บ้าบอแบบนี้ ทุกการเคลื่อนไหวที่ไม่จำเป็นอาจนำมาซึ่งความตาย
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความเสียใจ พยักหน้าอย่างกัดฟัน