วันที่ห้า ตอนเช้า 5:55 น.
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อดวงอาทิตย์ที่ถูกเจียงหนานยืมอานุภาพพ้นขอบฟ้ามาโดยสมบูรณ์
แสงทองยามเช้าในที่สุดก็แทงทะลุฝนที่ตกไม่ขาดสาย
ส่องลงมาบนสถานที่แห่งเดียวในหุบเขากลางสายฝนที่แสงอาทิตย์โปรดปราน นั่นคือโรงเรียนมัธยมกุหลาบ
และภายใต้การจ้องเขม็งของแสงอาทิตย์ แดนผีอันน่าสะพรึงกลัวที่ปกคลุมโรงเรียนก็ดูเหมือนจะรู้สึกหวาดกลัวเช่นกัน
มันเลือกที่จะถอยร่นลงไปอีก
ปิดแคมปัสกุหลาบในโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง และขดตัวซ่อนอยู่ในแคมปัสกุหลาบในโลกภายใน
ทุกอย่างดูเหมือนจะกลับคืนสู่ความสงบ
เจียงหนานยืนอยู่ข้างรถบ้าน รอคอยเสียงจากหน้าจอฟ้าที่กำลังจะดังขึ้น
และในเวลาเดียวกัน...
ก็กำลังรอใครบางคนอยู่
โอ้ ไม่สิ รอผีตนหนึ่ง
เปียก ๆ ๆ
ร่างสูงใหญ่ทอี่อกมาจากเงามืดของอาคารเรียนอย่างช้า ๆ
มันยืนอยู่ตรงจุดเชื่อมระหว่างแสงแดดและเงามืด โบกมือให้ทุกคน
"หัวหน้า!!"
หวังเหมิ่งตาดีชี้ไปทางนั้น แล้วตะโกนบอกเจียงหนานอย่างตื่นเต้น
"นั่นครูสอนภาษาจีน! เถิงเย่ไง!"
เจียงหนานพยักหน้า เขาเองก็เห็นเช่นกัน
เขาเดินเข้าไป หยิบสมุดโน้ตออกมา แล้วเขียนข้อความลงไปอย่างรวดเร็ว ยื่นให้
[ว่างออกมาได้ยังไง?]
[ไม่กลัวแดดเหรอ?]
"ฮ่า ๆ ๆ!"
เถิงเย่ซีหลางรับกระดาษโน้ตไป แล้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
แม้ผิวหนังของเขาจะส่งเสียงดังฉ่า ๆ ตรงขอบแสงแดด เขาก็ไม่แยแส
"แน่นอนว่ามาแสดงความยินดีกับเธอไง ตัวแทนวิชาของฉัน"
"แถม... มาขอบคุณพวกเธอด้วย"
พูดจบ เขาก็หยิบบัตรดำขอบทองออกมาจากอก แล้วคล้องไว้ที่คอตัวเอง
นั่นคือ[บัตรครูใหญ่]
"จากนี้ไป ฉันไม่ใช่ครูสอนภาษาจีนอีกต่อไป"