[ฉันสั่งให้แกใช้พลังวิเศษขัดรองเท้าให้ฉัน!]
[แกถอดกางเกงฉันทำไม!!!]
เมื่อมองดูเครื่องหมายตกใจสามตัวที่หนาและเข้มนั้น อวี๋ซือซือก็เพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองทำเรื่องโง่อะไรลงไป
ใบหน้าของเธอแดงราวกับมะเขือเทศสุก ใกล้จะควันขึ้นจากหัวแล้ว
"ขอ...ขอโทษค่ะ! หัวหน้า ฉันผิดไปแล้ว!"
"ฉัน...เข้าใจความหมายผิดไป"
เจียงหนานทำหน้าดำคล้ำ ถ้าสายตาฆ่าคนได้ ผู้หญิงโง่คนนี้คงเวียนว่ายตายเกิดไปแปดร้อยรอบแล้ว
เขาสวมกางเกงใหม่ แล้วชี้ไปที่รองเท้าหนังที่ยังเปื้อนโคลนด้วยสีหน้าเย็นชา
ให้โอกาสสุดท้ายอีกครั้งหนึ่ง
อวี๋ซือซือตกใจจนตัวสั่น ครั้งนี้เธอไม่กล้าคิดอะไรเพ้อเจ้ออีก
เธอตั้งสมาธิ วางมือทั้งสองข้างเหนือรองเท้าหนังอย่างระมัดระวัง ค่อยๆ ควบคุมพลังงานอ่อนๆ ในร่างกาย
"ทำความสะอาด!"
วื้ม!
วินาทีต่อมา รองเท้าหนังที่สกปรกก็กลับมาใหม่อีกครั้งในทันที!
สว่างกว่าใหม่ในตู้โชว์ด้วยซ้ำ ใช้ส่องหน้าก็ได้!
"เฮ้อ..."
อวี๋ซือซือเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วมองเจียงหนานด้วยสีหน้าประจบประแจง "หัวหน้า คราวนี้...ได้หรือยังคะ?"
เจียงหนานก้มลงมองรองเท้าหนังที่แวววาว คิ้วขยับเล็กน้อย
น่าสนใจพอตัว
พลังพิเศษนี้ถึงจะไม่มีอันตราย แต่ดันมีผล "ฟื้นฟู" และ "ซ่อมแซม" อ่อนๆ ด้วย?
ดูท่าผู้หญิงโง่คนนี้จะไม่ใช่คนไร้ประโยชน์เสียทีเดียว
เขาหยิบปากกาขึ้นมาเขียนคำตัดสินสุดท้ายของอวี๋ซือซือลงในสมุดโน้ต
[ผ่านอย่างเฉียดฉิว]
[ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แกคือ 'หัวหน้าหน่วยทำความสะอาด' ของรถคันนี้]
[รับผิดชอบความสะอาดทั้งคัน ซักผ้า ทำอาหาร ช่วยงาน]
อวี๋ซือซือไม่ได้รู้สึกน้อยใจเลยแม้แต่น้อย กลับดีใจราวกับได้รับอภัยโทษ พยักหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย
"ขอบคุณหัวหน้ามากค่ะ! รับรองว่าทำภารกิจสำเร็จ!"
ขอแค่ได้อยู่บนรถบ้านสุดหรูคันนี้ ต่อให้ให้เธอกวาดห้องน้ำ เธอก็ยอม!
...
ความเข้าใจผิดคลี่คลาย ทุกคนกลับเข้าประจำที่
หวังเหมิ่งออกโรง ขับรถออกเดินทางอีกครั้ง
แต่ทว่า รถเพิ่งจะออกไปไม่กี่กิโลเมตร เหตุการณ์น่าอัศจรรย์ก็เกิดขึ้น