โลกแดนเถื่อน แคมปัสกุหลาบ ซากปรักหักพังหลังเขา
หุบเขากลางฝน ฝนยังคงเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก
แต่ทว่าบนท้องฟ้าเหนือโรงเรียนมัธยมกุหลาบเท่านั้น หมู่เมฆสลายไป ถูกปกคลุมด้วยแสงดาวอันเจิดจ้า
หมู่ดาวทั้งหลายล้วนโน้มต่ำลงมาที่นี่ เพื่อต้อนรับการถือกำเนิดของเทพองค์ใหม่
หลังเขา ใจกลางหลุมอุกกาบาตขนาดยักษ์
แสงดาวสาดส่องมาที่นี่
เงาร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากกลางหลุมดำไหม้เกรียม
เจียงหนาน ถอดเกราะราชามังกรออก มือทั้งสองสอดไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ท สีหน้าเรียบเฉย
ในยามนี้ เบื้องใต้เท้าของเขากำลังเหยียบซากสิ่งมีชีวิตที่ไหม้เกรียมเป็นถ่านอยู่ก้อนหนึ่ง
นั่นคือชายไร้หน้า
"เฮ้อ..."
เจียงหนานเป่าลมเบาๆ
แคร่ก
ถ่านไหม้ใต้เท้ากลายเป็นฝุ่นธุลีที่ฟุ้งกระจายไปทั่ว ละลายหายไปกับสายลมยามค่ำคืน
เจียงหนานเงยหน้าขึ้น มองไปทางตึกเรียนที่อยู่ไกลออกไป
"ควรกลับไปดูพวกน้องๆ หน่อยแล้ว"
"เมื่อครู่วินาทีที่ร่อนลง ดูเหมือนจะมีคนโชคร้ายสองคนถูกฉันใช้เป็นเบรกทับไป..."
"ตอนนั้นความเร็วสูงเกินไปเลยไม่ทันเห็นหน้า คงไม่ใช่กัวซ่วยพวกนั้นหรอกนะ?"
ขณะที่เจียงหนานกำลังจะหมุนตัวจากไป
ทันใดนั้น
เขาสัมผัสได้ว่า ในกองขี้เถ้าที่ชายไร้หน้ากลายเป็นนั้น ดูเหมือนจะมีบางอย่างยังขยับอยู่
"หืม?"
เจียงหนานหยุดฝีเท้า ใช้ปลายเท้าเขี่ยกองขี้เถ้ายังอุ่นๆ นั้นเบาๆ
วินาทีถัดมา
ร่างเล็กๆ สูงประมาณครึ่งเมตร ตัวเปื้อนฝุ่นสีเทา กำลังขดตัวอยู่ข้างเท้าของเขา
"นี่มัน..."
เจียงหนานเลิกคิ้ว ยื่นมือออกไป จับขาของมันแล้วยกขึ้นมา
อาศัยแสงดาว เจียงหนานกวาดตามองมันขึ้นลง
เจ้าสิ่งนี้มีหน้ากลมๆ เป็นวงกลม ทั้งตัวสีเทา
บนร่างกายไม่มีลักษณะอวัยวะของชายหรือหญิงเลยแม้แต่น้อย
"ชายไร้หน้างั้น?"
"แต่ดูเหมือน... จะไม่ใช่ตัวเดิม"
เจียงหนานนึกย้อนไปถึงคำพูดที่อีกฝ่ายตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่งระหว่างการต่อสู้
"สองยกกำลังเท่าไหร่"
"สิ่งนี้น่าจะเกี่ยวข้องกับกลไกพลังพิเศษของมัน"
"สีดำแทนเลขยกกำลังบวก สีขาวแทนเลขยกกำลังลบ"
"แล้วตอนนี้..."
เจียงหนานมองเจ้าตัวเล็กที่อ่อนแอและไร้ทางสู้ในมือ
"เลขยกกำลังของมัน... น่าจะถูกหมัดของฉันทุบให้กลายเป็น 'ศูนย์' ไปแล้วสินะ?"
"สองยกกำลังศูนย์ได้เท่าไหร่?"
"ก็แค่หนึ่ง"