“หาเจอไหม?”
“หาไม่เจอหรอก! ฮ่า!”
โรงพยาบาลซีหย่าฉืออ้าย ชั้นดาดฟ้าสุดยอด
เสียงเพศกำกวมที่แฝงความบ้าคลั่งเล็กน้อย ก้องสะท้อนอยู่บนดาดฟ้า
เห็นเพียงคนประหลาดคนหนึ่ง สวมเสื้อโค้ทนักสืบ แต่กลับเอาถุงน่องไนลอนสีดำครอบหัว
ตอนนี้กำลังกางแขนทั้งสองข้าง ราวกับกำลังโอบกอดดวงอาทิตย์ ยืนอยู่ที่ขอบดาดฟ้าซึ่งสูงถึงยี่สิบชั้น
เบื้องล่างคือเหวลึกนับหมื่นจ้าง ลมเพียงเล็กน้อยก็สามารถพัดคนให้ตกลงไปกระเด็นเป็นเศษเนื้อได้
แต่หล่อนกลับราวกับกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนหลังบ้านของตัวเอง
กระทั่งยังเขย่งปลายเท้า ดื่มด่ำกับแสงอาทิตย์ยามเช้าอันอบอุ่นและสายลมฤดูใบไม้ผลิ
“ฉันก็แค่โจรสลัดเท่านั้น”
จอมโจรสายไหมหันกลับมา
“ฉันทำได้เพียงปล้น ฆ่า และชนะ”
“ตามหาคน? นั่นเป็นหน้าที่ของนักสืบ”
“ส่วนชุดนักสืบที่ฉันใส่อยู่นี่…”
“ฮ่าๆ ก็แค่ ‘ของที่ระลึก’ ที่ชนะมาจากพวกผีตายพวกนั้น!”
และด้านหลังหล่อน
เด็กสาวคนหนึ่งที่ไว้ผมเปียคู่
เย่ อี๋หลิน กำลังจ้องมองหล่อนด้วยสายตาอ้อนวอน
เย่ อี๋หลิน
“ได้โปรดเถอะ…จอมโจร”
เย่ อี๋หลินประสานมือ เสียงสั่นเครือ
“ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าพ่อไปที่ไหน…”
“เรามาด้วยกัน เขาต้องอยู่ในโรงพยาบาลนี้แน่! ขอแค่เธอบอกฉันว่าเขาอยู่ที่ไหน…”
เด็กสาวกัดริมฝีปาก ในดวงตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้น
“ฉันจะไปช่วยเขาเอง! ได้ไหม?”
“……”
ได้ยินคำพูดนี้
จอมโจรสายไหมที่ยืนอยู่ตรงขอบดาดฟ้าถึงกับชะงัก
จากนั้น ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่ยิ่งใหญ่ที่สุด