ตอนกลางคืน
ในห้องสวีตของโรงแรมแห่งหนึ่ง มีคนกลุ่มหนึ่งนั่งล้อมวงเล่นไพ่กัน
ซูจิ่นถือไพ่ไว้ในมือ ก่อนทิ้งไพ่สองใบสุดท้ายลงบนโต๊ะ «โจ๊กเกอร์คู่!» เสียงใสกังวานดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงโอดครวญของฉู่หลินกับลู่จือหนิง
ใครจะไปคิดว่าแค่เล่นไพ่ ยังโดนอาจารย์ซูถล่มจนยับได้ขนาดนี้
ลู่จือหนิงมองหยวนจิ่งด้วยแววตาแสนคับข้อง «คุณสาม ฉันสงสัยว่านายออมมือให้เธอ»
หยวนจิ่งเอ่ยชมด้วยสีหน้าเรียบเฉย «เป็นเพราะอาจิ่นเล่นไพ่เก่ง»
เรื่องออมมือแบบนี้จะพูดออกมาโต้ง ๆ ได้ยังไง?
ซูจิ่นหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างอารมณ์ดี «จ่ายเงินมา จ่ายเงินมา พวกนายแพ้กันหมดแล้ว»
ผีสาวที่อยู่ข้าง ๆ หดตัวอยู่ตรงมุมห้อง มองภาพที่พวกเขาเข้ากันได้ดีด้วยความอิจฉา พี่ลู่ของเธออยู่ที่ไหนกันนะ?
หลังเล่นจบตาสุดท้าย ซูจิ่นก็เก็บไพ่
เธอมองเวลาในโทรศัพท์ ตอนนี้กำลังเหมาะพอดี
ซูจิ่นกวักมือเรียกผีสาว «มานี่» ผีสาวเชื่อฟัง เดินอืดอาดเข้ามาหาเธอ
จากนั้นซูจิ่นก็หยิบยันต์แผ่นหนึ่งแปะลงบนตัวผีสาว เธอพึมพำคาถาสองสามประโยค ก่อนบอกว่า «ไปได้» มือเล็กโบกวูบ ผีสาวก็หายไปจากห้อง
ลู่จือหนิงรีบพุ่งเข้ามาหาซูจิ่น «อาจารย์ซู อารองของผมคงไม่เป็นอะไรใช่ไหม?»
ซูจิ่นมองเขาแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้ตอบคำถามของลู่จือหนิง เธอหยิบยันต์อีกแผ่นออกมา แล้วแปะลงบนกระจกทองแดงที่เตรียมไว้ตั้งแต่แรก