บนภูเขาสักแห่งในชิงเฉิง
นักพรตน้อยที่ไปรับของกลับมาถึงอารามไป๋อวิ๋น ก็รีบร้อนถือยันต์คุ้มภัยไปหาศิษย์พี่ใหญ่ของตัวเองทันที
นักพรตน้อยดีใจสุด ๆ “ศิษย์พี่ใหญ่! ดูสิ นี่คือยันต์คุ้มภัยที่ผมวาดสำเร็จ ตั้งแต่วันนี้การบ้านของผมลดลงครึ่งหนึ่งได้แล้วใช่ไหม?”
ชายที่ถูกเรียกว่าศิษย์พี่ใหญ่เหลือบมองนักพรตน้อยอย่างเฉยชา
เขายื่นมือรับยันต์คุ้มภัยไปตรวจดู สีหน้าก็พลันย่ำแย่ลง “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป การบ้านของนายเพิ่มเป็นสองเท่า!”
นักพรตน้อยเกาหัวอย่างงุนงง “ผมวาดยันต์สำเร็จแล้ว ทำไมยังต้องเพิ่มเป็นสองเท่าอีกล่ะ...”
ศิษย์พี่ใหญ่หัวเราะเยาะ “คุณภาพของยันต์แผ่นนี้ ต่อให้เป็นอาจารย์ก็ยังต้องมีฝีมือระดับนั้นถึงจะวาดได้ นายไม่มีวิชาอาคมขนาดนั้นหรอก อีกอย่าง กระดาษเหลืองที่ใช้ทำยันต์แผ่นนี้ก็ไม่เหมือนกับที่อารามเราใช้”
มีแค่กลอุบายเล็ก ๆ น้อย ๆ ยังคิดจะหลอกเขาอีกเหรอ? คิดจริง ๆ หรือว่าเขาหลอกง่าย?
นักพรตน้อยที่พยายามโกงแต่ถูกจับได้ “…………”
ศิษย์พี่ใหญ่ถามต่อ “นายได้ยันต์แผ่นนี้มาจากไหน?”
ภายใต้แรงกดดันจากศิษย์พี่ใหญ่ นักพรตน้อยจึงเล่าสถานการณ์ทั้งหมดอย่างซื่อสัตย์
ศิษย์พี่ใหญ่ถาม “ผู้หญิงคนนั้นอายุเท่าไหร่? มีลักษณะเด่นอะไรไหม?”
นักพรตน้อยครุ่นคิด ก่อนตอบอย่างร่าเริง “อายุไม่มาก น่าจะเพิ่งบรรลุนิติภาวะ ส่วนลักษณะเด่น...หน้าตาสวยมากนับไหมครับ?”
ศิษย์พี่ใหญ่ “……”