ฉู่หลินกะพริบตาปริบ ๆ มองยันต์วาจาสัตย์ในมือซูจิ่นด้วยสีหน้าใคร่รู้
“นี่คือยันต์ที่ทำให้คนพูดความจริงออกมาได้ใช่ไหม?” ฉู่หลินถามอย่างคาดหวัง เขาเคยเห็นในละครโทรทัศน์มาก่อนด้วย!
ซูจิ่นพยักหน้า
ฉู่หลินถามว่า “แล้วต้องใช้ยันต์นี้ยังไง?” ต้องเผาให้เป็นเถ้าแล้วละลายน้ำหรือเปล่า? จากนั้นค่อยให้ซูอวิ๋นดื่มลงไป? แล้วถ้าซูอวิ๋นไม่ยอมทำตามล่ะ?
บทสนทนาของทั้งคู่ดังไปถึงหูซูอวิ๋นกับพ่อฉู่
พ่อฉู่โกรธจัด
“หลอกลวงคนอื่นอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้ คิดจริง ๆ เหรอว่าฉันไม่กล้าจัดการเธอ?”
ซูอวิ๋นแค่นเสียง ยันต์นี่เธอไม่มีทางยอมให้ใช้กับตัวเองแน่!
วินาทีถัดมา ซูจิ่นสะบัดมือเบา ๆ ยันต์วาจาสัตย์แผ่นนั้นก็ลอยไปหาซูอวิ๋นกลางอากาศ ก่อนจะแปะลงบนตัวเธออย่างแม่นยำ แล้วหายวับไปอย่างรวดเร็ว ต่อให้ซูอวิ๋นอยากดึงยันต์ออก ก็ยังมองไม่เห็นด้วยซ้ำว่ามันอยู่ตรงไหน
ซูอวิ๋นเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม “?”
พ่อฉู่เองก็มีสีหน้าประหลาดใจ
ซูจิ่นดีดนิ้วอย่างไม่ใส่ใจ
จากนั้นซูอวิ๋นก็เริ่มพูดพล่ามอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้
“นังตัวซวยอย่างแกมาขัดขวางเรื่องดี ๆ ของฉัน คราวหน้าถ้ามีเรื่องใหญ่ให้จัดการอีก ฉันจะเอาชีวิตแกแน่!” เสียงแหลมบาดหูและถ้อยคำเสียดแทงของซูอวิ๋นดังขึ้น
พ่อฉู่มองซูอวิ๋นอย่างไม่อยากเชื่อ “เธอกำลังพูดอะไร?”
ซูอวิ๋นพูดว่า “ฉันไม่ได้... ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น... ฉัน... ฉันแค่อยากฆ่านังตัวซวยนี่! ไม่ใช่แค่อยากฆ่าซูจิ่น ฉันยังจะฆ่าฉู่หลินด้วย!”