ตอนนี้สภาพของซูอวิ๋นเรียกได้ว่ายับเยินสุด ๆ แต่ถึงอย่างนั้น พ่อของฉู่หลินก็ไม่ได้เห็นใจเธออีกเลย
พ่อของฉู่หลินมองเธอด้วยสายตาเย็นชา แม้แต่เรื่องที่ซูอวิ๋นกระอักเลือด เขาก็ยังไม่สะทกสะท้าน
ฉู่หลินยิ่งไม่พลาดโอกาสซ้ำเติม เอ่ยบ่นอย่างไม่พอใจว่า “อาจารย์ซู เธอแอบซ่อนเลือดไก่ไว้ในปากล่วงหน้าหรือเปล่าเนี่ย?”
ซูจิ่น “……”
ซูอวิ๋น “……”
เพิ่งจะได้พักหายใจ ซูอวิ๋นก็โมโหจนกระอักเลือดออกมาอีกคำโต
“……” ทำไมฉันถึงต้องมาเจอตัวหายนะอย่างซูจิ่นด้วยนะ!!!
พ่อของฉู่หลินมองซูจิ่นอย่างลำบากใจ “คุณซู ไม่มีหลักฐานอย่างอื่นอีกจริง ๆ เหรอ? อาศัยแค่คำพูดของเธอ กลัวว่าจะเอาผิดเธอได้ยาก”
ความหมายของคำพูดนี้ชัดเจนว่าเขาอยากส่งเธอเข้าคุก
ทันใดนั้น ซูอวิ๋นก็ไม่สนใจเรื่องกระอักเลือดแล้ว เธอเซถลาไปหาพ่อของฉู่หลินเพื่อยอมรับผิด
“ฉันผิดไปแล้ว เป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่ควรคิดแบบนั้น แต่…”
ยังพูดไม่ทันจบ ยันต์วาจาสัตย์ก็แสดงฤทธิ์อีกครั้ง
“แต่ไอ้แก่หนังเหนียวอย่างแก ทำไมถึงใจร้ายขนาดนี้? ถึงกับจะส่งฉันเข้าคุกงั้นเหรอ? รู้อย่างนี้ฉันน่าจะฆ่าแกให้ตายไปตั้งแต่แรก จะได้จบเรื่องง่าย ๆ…”
“ฉันไม่ได้ผิดสักหน่อย ทั้งหมดฉันแกล้งทำ! ฉันมันคนที่ตายแล้วยังไม่สำนึก!”
ซูอวิ๋นยกมือปิดปากอย่างหวาดผวา
ไม่คิดเลยว่าฤทธิ์ของยันต์วาจาสัตย์จะยังอยู่…
แถมยังโดนเล่นงานอีกครั้งแบบไม่ทันตั้งตัว
ในที่สุดฉู่หลินก็กลั้นหัวเราะไม่ไหว น้ำเสียงของเขาเจือแววเยาะเย้ย