ในขณะที่อวิ๋นเจ้าหยางกำลังจะยกมือขึ้นปิดปากเด็กน้อย ฝนที่เทลงมาอย่างหนักก็พลันหยุดชะงัก
หยาดฝนจากชายคาหยดแหมะ ๆ ลงมา ทุกคนต่างกลั้นหายใจจ้องมองท้องฟ้าสีดำสนิท
ยามนี้ถังถังยังคงเบ้ปากด้วยความโมโห ดวงตารูปซิ่งกลมโตจ้องเขม็ง ริมฝีปากน้อยยื่นออกมาสูงลิ่ว
ทันทีที่ถังถังเตรียมจะเอ่ยปากด่าต่อ เสียงฟ้าคำรามทุ้มต่ำก็ดังมาจากที่ไกลและใกล้เข้ามา ฉับพลันนั้นสายฟ้าสีม่วงวาบหนึ่งก็ผ่าแหวกท้องฟ้ายามราตรีสีดำสนิท วินาทีต่อมา ลำแสงอสนีสีม่วงขนาดเท่าปากชามสองสายก็ฟาดลงมาจากฟากฟ้า
ฟ้าดินเปลี่ยนสี ลมกรรโชกแรง ลำแสงอสนีสีม่วงขนาดเท่าปากชามทั้งสองสายพุ่งทะลุหน้าต่างเข้าไป ฟาดใส่จิ้งอวิ๋นเซินและซีชิงหว่านที่ถูกมัดอยู่โดยตรง
ตูม! เสียงดังสนั่นสองครั้ง ร่างของทั้งสองที่นอนคว่ำอยู่บนพื้นกระอักเลือดสีแดงสดออกมาพร้อมกัน แขนขากระตุกอย่างรุนแรง
อ๊าก! ซีชิงหว่านคำรามด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าบิดเบี้ยวของนางเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและหวาดกลัว
ไม่! เป็นไปไม่ได้!
นางผูกมัดตนเองกับโซ่คล้องวิญญาณก็เท่ากับเป็นยมทูต เหตุใดเบื้องบนจึงเชื่อคำพูดของเด็กสารเลวนั่น บันดาลอสนีบาตลงมาฟาดนาง?
ใช่แล้ว ต้องเป็นเพราะเด็กสารเลวนั่นใช้กลโกงล่อลวงเบื้องบน ต้องเป็นเช่นนั้นแน่!
ซีชิงหว่านอ้าปากหมายจะด่าทอ แต่ความเจ็บปวดรวดร้าวทั่วอวัยวะภายในและกระดูกทั้งร่างทำให้นางไม่อาจส่งเสียงใดออกมาได้
ไกว…ไกวไก… อวิ๋นเจ้าหยางกลืนน้ำลาย แววตามองหลานสาวน้อยเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น เจ้า…เจ้า…