"ขอบพระทัยตี้หวัง!" มัจจุราชขาวดำคำนับพร้อมกัน "พวกเราจะทุ่มเทสุดกำลัง ช่วยนักพรตเต๋าแห่งโลกมนุษย์ปราบมารแม่ลูกสูญสิ้น คืนความสงบสุขแก่โลกมนุษย์!"
บัดนี้ก้อนหินใหญ่ที่ค้างอยู่ในใจก็ร่วงหล่นลงได้เสียที ไป๋อู๋ฉางถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
"โอ้? ร้อยปีมานี้โลกมนุษย์ไม่เคยมีผู้มีพรสวรรค์เช่นนี้มาก่อน นับว่าหายากยิ่ง…" ตี้หวังแห่งเมืองเฟิงตูคลายคิ้วที่ขมวดโดยไม่รู้ตัว "เป็นผู้ใดหรือ?"
หากผู้บำเพ็ญเพียรในโลกมนุษย์มีผู้มากความสามารถเพิ่มขึ้นสักสองสามคนก็ดี อย่างน้อยเมื่อภูตผีร้ายและวิญญาณอาฆาตก่อกวน ก็จะได้รับมือได้และปกป้องผืนแผ่นดินให้สงบสุข
หลายปีมานี้ ผู้คุมวิญญาณและแม่ทัพยมโลกทุกแห่งล้วนพร่ำบ่นทุกข์ระทม กำลังคนก็ขาดแคลนอยู่แล้ว ยังต้องแบ่งกำลังออกไปปราบปรามความวุ่นวายและตามจับวิญญาณในโลกมนุษย์อีก แทบไม่มีเวลาหายใจ
เขาในฐานะจ้าวแห่งยมโลก ย่อมปรารถนาให้โลกมนุษย์สงบสุข ประชาราษฎร์อยู่เย็นเป็นสุข เพราะมีเพียงเท่านี้ยมโลกจึงจะดำเนินงานได้อย่างราบรื่น
"กราบทูลตี้หวัง!" เสียงของไป๋อู๋ฉางสั่นเครือ "ผู้นั้นคือท่านหญิงคังเล่อแห่งต้าหยง กู้จิ่นถัง! แม้นางจะเป็นเพียงเด็กวัยสามขวบ แต่วิชาเต๋าหาใครเทียบ! ผีดิบและศพเชิดแห่งต้าหยงล้วนถูกนางกำราบ แม้แต่อสนีบาตสองสายก็ยังยอมอยู่ใต้อาณัติของนาง!"
ตี้หวังแห่งเมืองเฟิงตูเลิกคิ้วเล็กน้อย เปลือกตากระตุกโดยไม่รู้ตัว ดวงตาที่ปกติไร้คลื่นอารมณ์กลับกระเพื่อมระลอกน้อย
"โอ้? เรื่องเช่นนี้มีด้วยหรือ…" ตี้หวังแห่งเมืองเฟิงตูหัวเราะเบา "นางกล่าวหรือไม่ว่าจะปราบมารแม่ลูกให้สิ้นซากได้อย่างไร?"