ถังถังเห็นดังนั้นรูม่านตาก็หดเกร็ง รีบเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง พี่ชายคุกเข่าให้ท่านแม่ ถังถังจะบังอาจรับไหว้ด้วยได้อย่างไร
สายตาของอวิ๋นจิ้งซูไม่เคยละจากใบหน้าของกู้จิ่นเยวียนเลยแม้แต่น้อย ประหนึ่งมองอย่างไรก็ไม่เคยพอ
นางข่มความเจ็บปวดที่พลุ่งพล่านในใจลงอย่างสุดกำลัง "เยวียนเอ๋อร์ลุกขึ้นเร็วเข้า ล้วนเป็นความผิดของท่านแม่เอง! ต้องขอบคุณน้องสาวเจ้ายิ่งนัก มิเช่นนั้น…มิเช่นนั้นท่านแม่ก็ไม่รู้ว่าจะได้พบเจ้าอีกเมื่อใด!"
อวิ๋นจิ้งซูพลางพูดพลางดึงมือเล็กขาวผ่องมีรอยบุ๋มของบุตรสาวมา "นี่คือน้องสาวของเจ้า ชื่อถังถัง หลังจากเจ้าฟื้นขึ้นมาแล้ว ต้องรักนาง ทะนุถนอมนาง ปกป้องนาง เช่นเดียวกับท่านพ่อท่านแม่ เข้าใจหรือไม่?"
ริมฝีปากบางของกู้จิ่นเยวียนเผยรอยยิ้มจาง ๆ สีหน้าเคร่งขรึม พยักหน้ารับปาก "ท่านแม่โปรดวางใจ หลังจากนี้น้องสาวคือดวงใจของข้า!"
หากไม่ใช่น้องสาว เขาก็คงยังทุกข์ทรมานอยู่ในถ้ำอสูร ถูกใช้เป็นปุ๋ยหล่อเลี้ยงภูตน้อย
นอกจากนี้ เขายังใฝ่ฝันมาตลอดว่าอยากมีน้องสาวเล็กที่ร่าเริงน่ารักคอยออดอ้อนเล่นสนุกกับเขาทุกวัน บัดนี้ความฝันเป็นจริงแล้ว ย่อมต้องทะนุถนอมให้มากขึ้นเป็นทวีคูณ
ถังถังคิ้วตาย่นโค้ง ส่งยิ้มหวานให้กู้จิ่นเยวียน "ท่านพี่รอง พอกลับคืนร่างเดิมแล้ว ข้าจะเล่นกับท่านทุกวันเลยเจ้าค่ะ~ บัดนี้ควรกลับเข้าหยกประจำตัวได้แล้วเจ้าค่ะ พอตกค่ำก็จะได้พบกับท่านแม่ ท่านพ่อ แล้วก็พี่ ๆ ทั้งหลายแล้วเจ้าค่ะ~"
กู้จิ่นเยวียนยิ้มพร้อมพยักหน้า จากนั้นก็กลายเป็นลำแสงสีขาวสายหนึ่งเข้าไปในหยก
อวิ๋นจิ้งซูนิ่งงันไปชั่วครู่ จนกระทั่งมือเล็กของบุตรสาวโบกไปมาตรงหน้า นางจึงได้สติกลับคืนมา