เยวี่ยหลี่เหลียวมองเด็กน้อยที่ความสูงไม่ถึงขาของตนเอง ตอบไม่ตรงคำถามว่า "เจ้ามิใช่ประชากรของแคว้นเยวี่ยเฉวียน!"
เด็กน้อยผู้นี้แม้จะสวมใส่ชุดนักพรต ทว่าสำเนียงพูดกลับคล้ายคลึงกับชาวต้าหยงผู้เติบโตในท้องถิ่นยิ่งนัก
เยวี่ยเฉวียนกับต้าหยงไม่เคยแทรกแซงกันและกันมาโดยตลอด ปีก่อนหน้าเขาครั้งหนึ่งเคยติดตามคณะทูตเดินทางไปเจริญสัมพันธไมตรีที่ต้าหยง ย่อมจดจำสำเนียงของชาวต้าหยงได้
เมื่อคิดถึงจุดนี้ แววตาของเยวี่ยหลี่ก็ฉายแววระแวดระวังวาบหนึ่ง
คนต้าหยงที่แทรกซึมเข้ามาในเขตต้องห้ามของตระกูลซีมีจุดประสงค์อันใด? มิใช่ว่าหมายตาบ่อโลหิตในเขตต้องห้ามของตระกูลซีกระนั้นหรือ...
เยวี่ยหลี่ยิ่งคิดก็ยิ่งอกสั่นขวัญหาย สายตาที่มองถังถังก็ยิ่งระแวดระวังมากขึ้น "เจ้าเป็นชาวต้าหยง เจ้าต้องการทำสิ่งใด?"
ถังถังกระพริบตาปริบๆ สายตาที่มองไปยังเยวี่ยหลี่ใสซื่อไร้เดียงสา ยื่นเท้าออกไปเตะที่ขาของซีหลิงหาน "บัดนี้เหล่าผีร้ายพรตชั่วระบาดทั่ว ภูตผีปีศาจอาละวาดหนัก จุดประสงค์ที่ข้ามาต้าหยงนั้นเรียบง่ายยิ่ง ก็คือจับปิศาจและปราบมาร นอกเสียจากว่า... ราชวงศ์เยวี่ยเฉวียนของพวกเจ้าก็มีมลทินเช่นกัน..."
หากบริสุทธิ์ผุดผ่อง ก็จะนำกลับไปต้าหยงก่อน หากพวกเขาก็เป็นเช่นเดียวกับตระกูลจิ้งและตระกูลซี ก็จะประหารเสียเดี๋ยวนั้น!
ยามนี้เมื่อดูจากสายตาที่เที่ยงธรรมของท่านลุงผู้นี้ และรอบศีรษะและร่างก็ไร้ไอทมิฬโอบล้อม นับว่าเป็นคนดีผู้บริสุทธิ์
เด็กน้อยกล่าวจบก็ลูบลำคอที่ปวดเมื่อยเพราะต้องแหงนหน้าเวลาเอ่ยวาจา หันมองไปทางท่านนักพรตหวยเจิน "ศิษย์พี่ เชิญปล่อยเขาลงมาก่อนเถิดเพคะ~"
ท่านนักพรตหวยเจินพยักหน้า กำลังจะก้าวเข้าไปปลดโซ่เหล็กที่ข้อมือข้อเท้าของเยวี่ยหลี่ ก็ได้ยินเยวี่ยหลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "ไม่จำเป็น... โซ่เส้นนี้ถูกเสกวิชาต้องห้ามเอาไว้ หากปลดโดยไม่ระวังมีแต่จะนำภัยมาสู่ท่าน..."