พลันได้ยินเสียงเป่าเป่าสะอื้นเบา ๆ สองครั้ง จากนั้นก็วางหัวลงบนอุ้งเท้าอย่างไร้เรี่ยวแรง แล้วค่อย ๆ หลับตาลง
ถังถังไม่รอช้าอีกต่อไป ยื่นมือน้อย ๆ ออกไปทางหว่างคิ้วของเป่าเป่า
ปลายนิ้วของนางเพิ่งสัมผัสขนของเป่าเป่า ก็รู้สึกถึงไอเย็นยะเยือกสายหนึ่งแผ่ซ่านไปตามปลายนิ้ว พุ่งตรงเข้าไปในกระดูกทุกส่วนของถังถัง
เจ้าตัวน้อยตัวสั่นเยือก รีบชักมือกลับ ขมวดคิ้วครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วหมุนตัวกลับไปเก็บเศษขลุ่ยหยกที่แตกออกมาชิ้นหนึ่งขึ้นมาพินิจอย่างละเอียด
เศษชิ้นนั้นเย็นเยียบยิ่งนักเมื่อสัมผัส บนผิวมีละอองหมอกสีดำจาง ๆ ลอยคลุ้มอยู่
ถังถังมองเพียงสองตา ก็เบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจอย่างเต็มที่ แล้วปาเศษนั้นลงบนพื้นอย่างแรง
ไหนว่าขลุ่ยหยก ที่แท้ก็คือกระดูกมนุษย์หลายท่อนมาประกอบเข้าด้วยกันเป็นขลุ่ย!
เจ้าตัวน้อยหรี่ตาทั้งสองลง แสงเย็นเยียบวาบขึ้นในดวงตา: "มิน่าล่ะข้าถึงหาไม่พบ!"
บนนี้ถูกสาปไว้ หากผู้ที่มีร่างกายอ่อนแอแตะต้องเข้า ก็จะสิ้นชีพในบัดดล
อีกทั้งการประกอบกระดูกมนุษย์นี้ใช้วิชาต้องห้าม หากไม่ถูกทำให้แตก ก็ไม่อาจพบร่องรอยพิรุธบนนั้นได้เลย
ปลายนิ้วของเจ้าตัวน้อยถูเบา ๆ ไอเย็นเยียบนั้นที่หว่างคิ้วของเป่าเป่า เหมือนกับไอเย็นที่แผ่ออกมาจากกระดูกมนุษย์เหล่านี้ไม่มีผิด!
การกระชากหนังของเป่าเป่าออกแล้วยัดกระดูกมนุษย์เข้าไป แค่คิดก็รู้สึกเจ็บปวด!
ใช้วิธีโหดร้ายป่าเถื่อนเช่นนี้ทำร้ายคนทำร้ายเป่าเป่า ไม่เพียงแต่จิตใจวิปริตผิดมนุษย์ยังสมควรตาย!
ถังถังสูดหายใจเข้าลึก ๆ หันไปมองเป่าเป่าในกรง เอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน: "เป่าเป่าไม่ต้องกลัว ดวงตาเจ้าจะหายดีต๊อก~"
เป่าเป่าเงยหัวขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตาสีแดงฉานมองดูเจ้าตัวน้อยตรงหน้าด้วยแววตาทั้งขมขื่นและหมดหนทาง สะอื้นเบา ๆ ประหนึ่งกำลังร้องขอความช่วยเหลือ