"องค์ชาย หมอหลวงมาแล้ว!" ชุยอี้กล่าวพลางผลักหัวหน้าหมอหลวงมาตรงหน้ากู้เยี่ยนเจา "เร็วเข้า! รีบดูพระธิดา!"
หัวหน้าหมอหลวงที่ยังงัวเงีย ลืมตาปรือวางมือลงบนข้อมือของถังถัง แทบจะในทันทีที่ลืมตากว้างด้วยความตกใจ
หนวดเคราที่คางสั่นระริก รีบร้อนจนเสียงแตก "เร็วเข้า! องค์ชายรีบอุ้มพระธิดาไปที่เตียง กระหม่อมจะฝังเข็มปิดผนึกชีพจรหัวใจให้พระธิดา!"
สวรรค์ นี่มันเรื่องอะไรกัน พระธิดาประสูติในต้าหยงนี่ซวยแปดชั่วโคตรจริง ๆ…
กู้เยี่ยนเจาฟังแล้วไม่กล้าชักช้าอีก โอบอุ้มถังถังก้าวฉับไปทางห้องด้านใน วางร่างนางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล
ชุยอี้หิ้วกล่องยาตามมาติด ๆ เห็นมือของหัวหน้าหมอหลวงสั่นยังกะจับไข้ ก็ช่วยเปิดกล่องยาให้
กู้เยี่ยนเจาจับจ้องมือที่ฝังเข็มของหัวหน้าหมอหลวงเขม็ง หัวใจลอยขึ้นมาเสียดลูกกระเดือก
หัวหน้าหมอหลวงถูกจ้องจนใจคอไม่ดี เห็ดเม็ดใหญ่ร่วงพรากจากหน้าผาก แต่มือที่ฝังเข็มกลับไม่กล้าหยุด
หลังจากผ่านไปหนึ่งเค่อ หัวหน้าหมอหลวงเนื้อตัวชุ่มเหงื่อจึงถอนหายใจยาว ลุกขึ้นคารวะ "องค์ชาย ชีพจรหัวใจของพระธิดาทรงประทังไว้ได้ชั่วคราวแล้ว เพียงแต่ว่า…"
เห็นเขานิ่งอ้ำอึ้ง หัวใจของกู้เยี่ยนเจาก็จมดิ่งถึงก้นบึ้ง แต่ยังบังคับใจให้สงบถาม "เพียงแต่ว่าอะไร?"
หัวหน้าหมอหลวงใช้แขนเสื้อเช็ดหน้าผาก ก่อนกดเสียงต่ำเอ่ย "เพียงแต่ปอดของพระธิดาเสียหายหนัก กระหม่อมจะต้องเปิดยาฤทธิ์แรง… เมื่อกรอกยาฤทธิ์แรงลงไปแล้ว หากพระธิดาฟื้นก่อนฟ้าค่ำ ก็พอจะมีโอกาสรอดดั่งเส้นด้าย…"
หากฟื้นไม่ขึ้น เกรงว่า… เกรงว่าต่อให้เซียนต้าหลัวลงมาจุติก็ยากจะพลิกฟ้าคืนชีพ…