เมื่อเห็นถังถังไอไม่หยุด อาจารย์หวยเจินจึงรีบคว้ามือนางมาจับชีพจร
มือของเขาเพิ่งแตะลงไป สีหน้าก็พลันเปลี่ยน ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ชีพจรเต้นเบาและปั่นป่วน อีกทั้งภายในร่างกายยังมีบาดแผลภายในค่อนข้างหนัก เห็นได้ชัดว่าถูกอสนีบาตเมื่อครู่สะเทือนบาดเจ็บ!
อาจารย์หวยเจินไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีกต่อไป รีบยัดก้อนแป้งน้อยใส่อ้อมกอดของมั่วหาน ใบหน้าซีดเซียวกล่าวว่า: "เร็ว! เร็วเข้า พาศิษย์น้องเล็กกลับไปรักษาในเมืองเร็วเข้า นางอวัยวะภายในเสียหายทั้งหมด รอช้าไม่ได้!"
ในสามคนนี้มั่วหานมีวรยุทธ์สูงสุด สามารถพาศิษย์น้องเล็กกลับไปรักษาได้ในเวลาอันสั้นที่สุด!
เขากับศิษย์น้องยังต้องอยู่ที่นี่จัดการกับสิ่งที่เหลืออยู่ อีกทั้งยังต้องออกค้นหาโดยรอบ เผื่อมีปลาที่ลอดแหหรือชาวบ้านที่ถูกกัด
ถังถังในตอนนี้ไอจนน้ำตาไหลพราก แต่ก็ยังฝืนพยุงตัว หมุนคอซ้ายขวาเพื่อมองหา
หยาหยาล่ะ?
ตอนอสนีบาตตกลงมา หยาหยาอยู่ที่นี่ ตอนนี้ทำไมไม่เห็นเสียล่ะ?
หรือว่าหยาหยาจะเหมือนกับข้า ถูกอสนีบาตระเบิดกระเด็นออกไป?
คิดถึงตรงนี้ หัวใจของก้อนแป้งน้อยก็พลันบีบรัด มือเล็กๆ กำแน่นอยู่ที่ชายเสื้อของมั่วหาน พยายามกลั้นเสียงไอ เอ่ยปากอย่างยากลำบากด้วยเสียงแหบแห้ง: "หย... หยาหยา..."
สิ้นเสียงพูด ก็เห็นใบหน้าเล็กๆ ของก้อนแป้งน้อยยู่ยี่เข้าหากัน ชั่วพริบตาต่อมาก็อาเจียนออกมาเป็นเลือดสีแดงสดก้อนใหญ่
มือของมั่วหานพลันกระชับแน่น หดม่านตากะทันหัน: "เจ้านายน้อย! ท่านอดทนไว้ก่อน กระหม่อมจะพาท่านกลับเดี๋ยวนี้!"
เจ้านายน้อยจะต้องไม่เป็นอะไร!