"องค์ชาย อย่าเลยพ่ะย่ะค่ะ!" เมื่อเห็นกู้เยี่ยนเจาชักกระบี่ยาวออกมาและพร้อมจะฟันลงบนฝ่ามือตนเองโดยไม่ลังเล ชุยอี้และหยางชิงถึงกับตัวสั่นคุกเข่ากับพื้น "เรื่องนี้ยังต้องหารือกันให้รอบคอบ ขอองค์ชายโปรดไตร่ตรองให้ดีก่อน..."
บัดนี้สติของโหราหลวงไม่ใคร่จะปกติ หากปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจ หากอาการบาดเจ็บของพระธิดาไม่เพียงไม่หาย กลับหนักขึ้น จะทำเยี่ยงไร...
อีกทั้งแม้แต่สองศิษย์พี่จากวงการเต๋าของพระธิดาก็ยังหมดหนทาง โหราหลวงที่สติไม่สมประกอบจะคิดหาทางใดออก!
"ไตร่ตรองบ้านเจ้า!" โหราหลวงจ้องเขม็งใส่ทั้งสองคน พลางบ่นไม่หยุดปาก "คิดกันต่อไป คุณแม่ข้าต้องตายแน่! ท่านตา รีบฟันตัวเองเอาเลือดเร็วเข้า!"
สองตาเฒ่าหน้าขี้เหร่นี่มันรู้อันใด เอาแต่ทำให้เสียการเสียงาน!
หากเพราะสองคนนี้เอาแต่อิดเอื้อนจนทำให้การรักษาคุณแม่ล่าช้า เช่นนั้นก็ให้ท่านตาเอาคอขึ้นแขวนคอตายอยู่หน้าบ้านของพวกมันเสีย!
เหตุใดไม่ใช่เขา?
โดยปกติแล้ว เขาย่อมต้องลากศพของท่านแม่และท่านตาไปคุกเข่าไว้หน้าบ้านของสองตาเฒ่านี้ เพื่อไว้ทุกข์และเฝ้าศพอยู่มิใช่หรือ...
เรื่องสำคัญถึงเพียงนี้ หากมอบให้ผู้อื่น เขาจะวางใจได้เยี่ยงไร?
"เจ้า... เจ้า..." ชุยอี้พูดไม่ออกไปชั่วขณะ ได้แต่ชี้นิ้วใส่โหราหลวงอยู่นาน
โหราหลวงสติดีไม่ว่ากัน เหตุใดแม้แต่บุคลิกเซียนอันสง่างามแต่ก่อนก็เปลี่ยนไป เปลี่ยนเป็น... เป็น... หยาบช้าถึงเพียงนี้!
โหราหลวงยืดอกเชิดหน้า เท้าสะเอวจ้องกลับ "อะไรของเจ้า! เอ้อระเหยอีกข้าจะต่อยเจ้าแน่!"