"ถังเป่า เจ้าลืมตาสักทีเถิด..." หยาหยายืนอยู่บนหมอน ใช้หัวน้อยๆ ที่ไร้ขนถูไถแก้มเล็กๆ ที่ซูบตอบของถังถัง "อย่าทิ้งหยาหยาไว้เพียงลำพังเลย..."
ในความทรงจำของมัน ถังเป่าไม่ว่าจะเจอเรื่องยุ่งยากปานใดก็จะคลี่คลายได้อย่างง่ายดาย จากนั้นก็หันกลับมายิ้มกว้างเงยหน้าขึ้น
แม้แต่ตอนเจอวายร้ายร้ายกาจคราวก่อน ถังเป่าก็มิเคยเป็นถึงเพียงนี้ หลับตาปิดสนิทนอนแน่นิ่งอยู่ตรงนี้...
"หยาหยา มานี่ ข้าช่วยเจ้าทำแผลก่อน..." กู้เยี่ยนเจาวางขวดกระเบื้องสองสามใบในมือลงบนเตียง กวักมือเรียกหยาหยา "เด็กดี... โหราหลวงได้ร่ายคาถาให้ถังเป่าแล้ว นางต้องไม่เป็นไรเป็นแน่..."
ขนบนร่างมันหายไปหมดเกลี้ยง ไม่รู้ว่าต้องลำบากตรากตรำเพียงใดถึงได้กลับมา...
ดวงตากลวงโบ๋ของหยาหยาในที่สุดก็มีประกายขึ้นบ้าง มันส่ายหัวพลางเอาหัวน้อยๆ วางลงบนหน้าผากของถังถังเบาๆ
หยาหยามิรู้สึกเจ็บเลยสักนิด มันจะอยู่ที่นี่ข้างๆ รอจนกว่าถังเป่าจะลืมตา
หากถังเป่าไม่ฟื้นขึ้นมา เช่นนั้นการทำแผลให้หยาหยางอกขนสวยๆ ก็มิมีความหมายใดอีก
อีกาน้อยยิ่งคิดก็ยิ่งเศร้า มันหลับตาลงคราหนึ่ง โลหิตหยดหนึ่งไหลจากหางตา หยดลงตรงหว่างคิ้วของถังถังพอดิบพอดี ในชั่วพริบตาต่อมา โลหิตหยดนั้นก็แทรกซึมหายเข้าไปในหว่างคิ้วไร้ร่องรอย
พร้อมกันนั้น เปลือกตาของถังถังก็สั่นไหวพักหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น
"หยา... ยา..." ถังถังลืมตาขึ้นก็เห็นอีกาน้อยตัวหนึ่งไร้ขนอยู่ตรงหน้า ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดใจ "เจ็บหรือไม่?"