แสงอาทิตย์แผดเผา อากาศร้อนระอุจนยากจะทนทาน
ขากลับทุกคนรวมถึงถังถังต่างเงียบงันอย่างผิดปกติ
เมื่อกลับถึงลานน้อย ถังถังแจกยันต์ขับไล่อัปมงคลให้สองสามคน กำชับให้เผาเป็นเถ้า แช่น้ำดื่ม แล้วจึงดึงหวยเจินกับหวยเฉินมุดเข้าไปในห้อง
แม้แต่กู้เยี่ยนเจาพูดด้วย นางก็ไม่ยี่หระ
ท่าทีผิดวิสัยของบุตรสาวน้อยเช่นนี้ ทำให้กู้เยี่ยนเจางุนงงยิ่งนัก เรียกมั่วเฟิงมาสอบถาม
"กราบทูลนายท่าน ที่นั่นช่างน่าสะพรึง… มิเพียงหมอกหนาทึบ ยังมีเนินดินน้อยใหญ่มากมาย…" มั่วเฟิงหน้าซีดเผือดรายงาน "แถมเจ้านายน้อยยังตรวจพบบางค่ายกล ไม่อนุญาตให้พวกกระหม่อมเข้าใกล้…"
เขาเองก็เคยสังหารคน เห็นเลือดมาแล้ว ไม่เคยรู้ว่าความหวาดกลัวคือรสใด…
ทว่าวันนี้หลังจากไปยังสถานที่อัปมงคลนั่น กระทั่งบัดนี้เมื่อหวนคิดก็ยังขนลุกสันหลังเยียบ
กู้เยี่ยนเจาเอนกายพิงพนักเก้าอี้ นิ้วเรียวยาวเคาะจังหวะลงบนหน้าโต๊ะ เนิ่นนานจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "คืนนี้ให้ผู้เข้าเวรเหลือเพียงสิบคน ที่เหลือให้ไปพักผ่อนเสียให้เต็มที่! พรุ่งนี้เช้าตรู่ ออกเดินทางไปกับถังเป่า! นอกจากนี้… ไปถามเป่ากวยว่าต้องเตรียมสิ่งใดบ้าง จงจัดหาให้พร้อมก่อนฟ้าสลัว!"
สิ่งอื่นช่วยบุตรสาวน้อยไม่ได้ ทว่าเตรียมทุกอย่างที่นางต้องการนั้น หาใช่เรื่องยาก
"กระหม่อมรับทราบ!" มั่วเฟิงรับคำ แล้วสาวเท้าก้าวใหญ่ถอยออกไป
กู้เยี่ยนเจาลุกขึ้นไปยังโรงครัว ดูซุปไก่ในหม้อบนเตา แล้วหันไปกำชับหงอวี้ด้วยเสียงเคร่ง "เตรียมขนมว่างให้เป่ากวย พรุ่งนี้พกติดตัว… อีกทั้งเตรียมถุงน้ำเพิ่มอีกหลายใบให้เป่ากวยด้วย!"