"ไหนเลยจะมียายป่าเถื่อนไร้มารยาทเช่นนี้?" ฮูหยินหม่าเชิดหน้าขึ้นด้วยแววตายโส มองกวาดผ่านใบหน้างามไร้ที่ติของถังถังแล้วหัวเราะเย้ย "ข้าสั่งสอนบุรุษสกุลรองในเรือน เกี่ยวอันใดกับเจ้า?"
คราก่อนถังถังร้องไห้ขายยันต์ ฮูหยินหม่ามิได้อยู่ด้วย
นางได้ฟังจากบ่าวในจวนหร่วนว่าเล่าลือกันว่าท่านหญิงคังเล่อกับฮองซุนเสด็จมาด้วยพระองค์เอง จึงรีบมาสมทบดูความครึกครื้น เผื่อจะได้ประโยชน์บ้าง ...
ใครจะรู้ ท่านหญิงคังเล่อไม่พบ กลับพบยายเด็กนี่เที่ยวอ่อยผู้คนไปทั่ว ช่างไร้ยางอายเสียจริง!
ถังถังหายใจแรงอกกระเพื่อม หน้าแดงก่ำจ้องเขม็ง "ข้ามิใช่ยายป่าเถื่อน ข้ามีพ่อมีแม่! พี่สาวคนนี้เป็นนายจ้างของข้า เจ้าด่านางก็เท่าด่าข้า!"
ในสายตานางมีเพียงคนดีคนชั่ว อันใดบุรุษรองบุรุษเอก ถังถังไม่แยแส
กลับเป็นยายป้าผู้นี้ต่างหาก บนศีรษะแดงเรื่อ หางตาหย่อนยาน แทบจะสลักอักษรชั่วไว้บนหน้าผาก!
"บังอาจ! น้องสาวข้าเจ้าลบหลู่ได้หรือ?" กู้จิ่นเจ๋อหน้าถมึง ขึงตาใส่ฮูหยินหม่าเอ่ยเย็นชา "ลบหลู่ท่านหญิงเชื้อพระวงศ์ ถือเป็นการไม่เคารพอย่างใหญ่หลวง!"
เห็นถังถังเถียงคารมคมคาย ใบหน้างามของฮูหยินหม่าก็เขียวคล้ำในบัดดล ครั้นได้ฟังกู้จิ่นเจ๋อว่าถังถังเป็นท่านหญิง ก็โกรธหัวเราะเย้ยออกมา
"เรื่องน่าขัน! หากนางเป็นท่านหญิง ข้าก็คือองค์หญิง!" ฮูหยินหม่าถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างแรง "ก็แค่นางน่ะหรือคู่ควรเป็นท่านหญิง? กลางวันแสกๆ ปลอมเป็นท่านหญิงผู้ดี ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเสียเลย!"