"ไม่ต้องหรอกเจ้าคะ~" ถังถังตอบเสียงใสแจ๋ว "ข้ายังต้องทำพิธีขับไล่สิ่งชั่วร้าย... ท่านอาเสี่ยว ท่านอาหนิง ท่านตาผู้เฒ่าทั้งหลายอยู่ที่นี่ ข้าเกรงว่าจะไม่สะดวก..."
บนพระศพที่วางเรียงระเกะระกะไม่เพียงแต่มีธงพิศวงปักอยู่ ยังหลงเหลือไอชั่วร้ายและไอหยินมากมาย
พวกเขาเป็นเพียงคนธรรมดา ถึงถังถังจะมีเครื่องรางคุ้มกัน แต่จะให้หยิบออกมามากมายในคราวเดียวก็เป็นไปไม่ได้...
ดังนั้น... ยังไงก็ควรให้พวกเขาออกไปก่อน ไปยังที่ปลอดภัยจะดีกว่า
ขุนนางทั้งหลายได้ยินดังนั้นก็ได้แต่เบียดเสียดยึกยักเดินจากไปพลางเหลียวหลังกลับมามอง
นี่เป็นบุญคุณช่วยชีวิตอันใหญ่หลวง!
พวกเขาต้องกลับไปค้นดูในคลังเก็บสมบัติก่อน หากไม่มีของดีๆ จริงๆ ถึงขั้นเอาของตกทอดประจำตระกูลไปถวายตำหนักตะวันออกให้ท่านหญิงคังเล่อคลายเบื่อก็จะทำ
มีเพียงเท่านี้... ถึงจะแสดงความซาบซึ้งที่พวกเขามีต่อท่านหญิงคังเล่อออกมาได้
เสียงฝีเท้าค่อยๆ ห่างหายไป ชั่วขณะหนึ่งในสุสานหลวงอันกว้างใหญ่เหลือเพียงถังถังกับกู้เยี่ยนเจาและพวกพ้องอีกไม่กี่คน
"ศิษย์น้อง!" หลังปรับลมหายใจครู่หนึ่ง สีหน้าอาจารย์หวยเจินดีขึ้นมาก "เรื่องที่เหลือมอบให้พวกข้าเถิด!"
ศิษย์น้องทั้งเรียกอสนีบาตทั้งรับมือปีศาจเฒ่านั่นช่างเหน็ดเหนื่อยนัก แค่ขับไอชั่วร้ายที่เหลือให้สลายไป ตัวข้ากับศิษย์น้องรองก็เพียงพอแล้ว
ถังถังเอียงศีรษะน้อยๆ สายตาจับจ้องไปที่พระศพซึ่งอยู่ไม่ไกล "ท่านพ่อเจ้าคะ หลังขับไอชั่วร้ายไปแล้ว จะจัดการพระศพพวกนี้อย่างไร?"
ที่นี่คือสุสานหลวง เป็นที่ประทับของเสด็จปู่และท่านพ่อหลังจากสิ้นพระชนม์...
กู้เยี่ยนเจาจ้องมองพระศพเหล่านั้นเงียบอยู่นาน ก่อนเอ่ยเสียงทุ้ม "พระศพเหล่านี้ล้วนเป็นบรรพชนแห่งต้าหยง รอให้ขับไอชั่วร้ายหมดแล้ว ให้เสด็จปู่ของเจ้าส่งคนฝังอย่างสมเกียรติเถิด"