สีหน้าเคร่งเครียดของถังถังผ่อนคลายลงในที่สุด นางเอียงศีรษะมองไม้กระบองร่ำไห้ในมือ แล้วพึมพำเบา ๆ ว่า "ดลแม่ลูกตัวนี้กำจัดได้เสียที ขอบใจนะกิ่งไม้~"
เพราะทำใจให้ผ่อนคลาย เสียงเด็กน้อยของถังถังจึงฟังดูนุ่มนวลอ่อนหวานเป็นพิเศษ ทำให้ไม้กระบองร่ำไห้สั่นไหวดังกรุ๋งกริ๋งไม่หยุด
เฮ้อ… เจ้าเด็กน้อยน่ารักเช่นนี้ ช่างชวนให้อยากค ลวิญญาณ…
ไม้กระบองร่ำไห้สั่นสะท้านวูบหนึ่ง หลุดจากมือถังถัง บินวนรอบนางหนึ่งรอบ แล้วกลับสู่มือไป๋อู๋ฉาง
ไม่ได้ ๆ… ไจไจน่ารักเกินไป มันกลัวว่าถ้าอยู่ต่อจะทนไม่ไหวแล้วพานางไปเสีย!
"จะพักสักหน่อยไหม?" ไป๋อู๋ฉางลอยมาอยู่ตรงหน้าถังถัง เห็นไรผมของนางชุ่มเหงื่อ มือใหญ่โบกคราหนึ่งก็มีสายลมเย็นพัดรินมา
ถังถังหลับตาลงอย่างสบาย แล้วจึงตอบด้วยเสียงเด็ก ๆ ว่า "ไม่ต้องพักแล้ว~ ข้าจะทำลายถ้ำมรณะรวมพลังหยินนี้ให้สิ้นซากถึงจะวางใจ…"
เมื่อครู่ที่กำจัดดลแม่ลูกไป ความดีความชอบส่วนใหญ่เป็นของโซ่คล้องวิญญาณ ไม้กระบองร่ำไห้ และเพลิงกรรมนรก ถังถังแค่ท่องคาถาไม่กี่บทเท่านั้น…
อีกทั้งต้องรีบทลายถ้ำมรณะรวมพลังหยินนี้โดยเร็ว ท่านตาทวดจะได้พาคนเข้าไปในถ้ำเพื่อขนศพเชิดออกมาแต่เนิ่น ๆ…
ไป๋อู๋ฉางฟังแล้วก็ถอนหายใจอย่างจนใจเบา ๆ "เช่นนั้นมีสิ่งใดให้พวกเราช่วยหรือไม่?"
เขาและเฮยอู๋ฉางอย่างไรก็เป็นผู้คุมวิญญาณ ต่อให้บาดเจ็บเมื่อไม่กี่วันก่อนยังไม่หายดี แต่ก็ไม่ถึงกับทำอะไรไม่ได้เลย