กู้เยี่ยนเจาชะงัก เอาแต่รีบพาถังถังกลับเมืองหลวง เลยลืมนึกถึงอาจารย์ของนางไปเสียสนิท
พอนึกถึงเรื่องเมื่อเช้านี้ขึ้นมา เขาก็กระแอมแห้งๆ อย่างประหม่า “เรื่องฝังศพไม่ต้องกังวล ท่านพ่อสัญญา จะให้อาจารย์ของเจ้าจากไปอย่างสมเกียรติ!”
ก็แค่เงินเท่านั้นไม่ใช่หรือ?
เขาผู้นี้คือไท่จื่อแห่งต้าหยง สิ่งเดียวที่ไม่ขาดก็คือเงิน!
ถังถังเม้มปาก ในแววตาที่มองท่านพ่อ มีความหวังวูบหนึ่ง
หากอาจารย์ได้ลงสู่สุคติ ฝังอย่างสงบ ถังถังก็จะคุกเข่าต่อหน้า พระปฐมบรรพจารย์ซานชิง สาบานว่า ท่านพ่อให้ตนตีสุนัข ก็จะไม่กัดไก่เด็ดขาด!
กู้เยี่ยนเจาล้วงมือในอก กลับว่างเปล่า นิ้วเรียวยาวหยุดชะงักกึก
แย่แล้ว!
ตอนออกมารีบร้อนเกินไป ไม่ทันได้เอาเงินติดตัวมาเลย!
“ท่านพ่อ?” ถังถังกะพริบตากลมโตขาวดำชัด “เอาเงินมาไม่พอหรือ? ไม่เป็นไรนะเจ้าคะ ท่านพ่อรอถังถังอีกสักสองสามวันได้หรือไม่?”
อย่างช้าสิบวัน นางจะต้องเก็บเงินซื้อโลงให้พออย่างแน่นอน!
คำถามของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความระมัดระวัง ราวกับสัตว์เล็กที่กลัวถูกทอดทิ้ง
นางสามารถขุดหลุมเอง พับเงินพับทองกระดาษเป็นรูปก้อนได้ ส่วนป้ายหลุมศพก็หาไม้สักแผ่นให้ท่านพ่อเขียนชื่ออาจารย์
แม้จะดูอัตคัดไปสักหน่อย แต่ภายหน้าถ้าถังถังหาเงินได้ จะต้องขุดอาจารย์ขึ้นมา แล้วเปลี่ยนโลงที่ดีที่สุดให้ พร้อมป้ายหลุมศพขอบทองเป็นแน่
ในอกของกู้เยี่ยนเจาอุ่นวาบ ยกมือขึ้นแตะปลายจมูกนางเบาๆ “เจ้าไปเก็บของเถิด ท่านพ่อออกไปข้างนอกสักครู่!”
เครื่องแต่งกายบนตัวเขา แม้จะขาดเป็นรูอยู่หลายแห่ง แต่เนื้อผ้าเป็นไหมสวรรค์ชั้นดี คิดว่าน่าจะจำนำได้หลายตำลึง
ถังถังยืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังของท่านพ่อที่เดินจากไปด้วยความเหม่อลอย
ผ่านไปเนิ่นนาน กว่าจะขยับขาสั้นป้อมวิ่งตามออกไป ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของกู้เยี่ยนเจา
หยาหยาลงมาเกาะบนบ่าของถังถัง เอาหัวเล็กๆ ถูแก้มนางอย่างสนิทสนม
“ถังเป่าไม่ต้องกังวล ท่านพ่อของเจ้าคงลงเขาไปหาเงิน ประเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว…”
แต่ถังถังฟังจบ คิ้วที่ขมวดแน่นก็ไม่คลายลง เอาแต่มองทางเดินเล็กๆ ลงเขา แล้วพึมพำว่า “แผลของท่านพ่อยังไม่หายเลย…”
ฤดูร้อนแดดแรงกล้า ทางบนเขาขรุขระยากลำบาก กู้เยี่ยนเจาฝืนทนความเจ็บแปลบจากกลางอก เดินลงเขาอย่างทุลักทุเล
เมื่อมาถึงในเมือง หน้าของเขาซีดขาวราวกระดาษ เหงื่อเย็นๆ ท่วมตัว
เขาเดินเร็วเข้าโรงรับจำนำ ชี้เสื้อผ้าที่ขาดเป็นรูบนตัว พลางถามว่า “เถ้าแก่ เสื้อผ้าบนตัวข้าพวกนี้ ที่นี่รับหรือไม่?”
ลูกมือโรงจำนำกวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วเบ้ปากอย่างรังเกียจ “เสื้อผ้าของท่านเป็นรูน้อยใหญ่หลายรู รับไม่ได้!”
โรงจำนำของพวกเขาไม่ใช่สถานที่ทำบุญสาธารณะ เสื้อผ้าขาดวิ่นจะมารับได้อย่างไร!
กู้เยี่ยนเจาได้ฟังก็ขมวดคิ้วแน่น ตนสัญญากับลูกสาวแล้ว ว่าจะให้อาจารย์ของนางจากไปอย่างสมเกียรติ
หางตาเหลือบไปเห็นรองเท้าที่สวมอยู่ นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถามว่า “รองเท้าคู่นี้ ถ้าขายขาดจะได้เงินเท่าใด?”
ครึ่งก้านธูปต่อมา ลูกมือคนนั้นก็ยื่นห้านิ้วมาให้กู้เยี่ยนเจา “5 ตำลึง!”
รองเท้าทำประณีต วัสดุชั้นดี หากเป็นปกติขายขาดอย่างน้อยต้อง 7 ตำลึงขึ้นไป แต่… ใครใช้ให้แขกผู้นี้ตรงหน้าร้อนเงินนักเล่า!
กู้เยี่ยนเจาหลับตาลง ไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งตนจะตกอับถึงขั้นต้องขายรองเท้าแลกเงิน “ตกลง!”
เมื่อออกจากโรงจำนำ เขาเดินเท้าเปล่าบนถนน ทำให้ผู้คนพากันชำเลืองมอง แต่กู้เยี่ยนเจากลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย
ถามทางมาจนถึงร้านโลงศพ ใช้เงิน 4 ตำลึงซื้อโลงไม้สนไซเปรสเนื้อปานกลางใบหนึ่ง พร้อมทั้งกำชับให้พวกเขาส่งไปที่สำนักชีเสียในเช้าวันพรุ่ง
เมื่อนึกถึงรูปร่างผอมโซของลูกสาว ก็ซื้อซาลาเปาไส้เนื้ออีกสิบลูก กับรูปคนทำจากน้ำตาลอีก 2 ชิ้น
ในหัวเขาอดจะนึกภาพถังถังพองแก้มเคี้ยวจนน้ำมันไหลเต็มปากไม่ได้ สีหน้าเรียบเฉยก็อ่อนโยนขึ้นมาอย่างประหลาด
...
ถังถังนั่งเหงาหงอยบนก้อนหินใหญ่หน้าประตู สองตาจ้องเขม็งไปที่ทางเดินเล็กๆ ไม่ไกล
เลยเที่ยงวันไปแล้ว ท่านพ่อก็ยังไม่กลับมา...
หรือว่าแผ่นกระดานของอาจารย์ แพงเกินไปจนทำให้ท่านพ่อตกใจหนีไปแล้ว?
ดวงตาสีดำขลับของถังถังฉายแววผิดหวัง ถึงท่านพ่อจะถูกขู่จนหนีไป ถังถังก็ไม่โกรธท่าน...
เพราะนางได้ลิ้มรสความรู้สึกของการมีพ่อแล้ว ต่อจากนี้ก็ไม่ต้องอิจฉาเด็กอื่นอีก!
คิดได้ดังนั้น เด็กน้อยก็สูดหายใจลึก ยกมือขึ้นตบหัวตนเองเบาๆ “ถังถังเป็นเด็กดี ไม่มีท่านพ่อก็ไม่เป็นไร~”
หยาหยาพุ่งหัวซุกเข้าอกถังถัง เอ่ยเสียงอู้อี้ว่า “ถังถังยังมีหยาหยานะ หยาหยาจะอยู่กับเจ้าตลอดไป!”
ถังถังฟังแล้วก็เม้มปากยิ้ม พอเอ่ยปากอีกครั้ง เสียงก็สดใสขึ้นมาก “ใช่แล้ว! ถังถังยังมีหยาหยา! พวกเราเป็นเพื่อนกัน จะอยู่ด้วยกันตลอดไป!”
เป็นจังหวะที่ถังถังกำลังจะหันหลังกลับ ก็มีน้ำเสียงคุ้นเคยดังขึ้น “ถังถัง ข้ากลับมาแล้ว! ดูสิท่านพ่อเอาอะไรติดมือมาฝากเจ้า?”
ร่างน้อยผอมบางของถังถังชะงัก หันกลับมาช้าๆ ในดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
ท่านพ่อกลับมาแล้ว?
นางยื่นมือเล็กออกไป บีบแก้มตนเอง ท่าทางเหมือนทำโดยไม่รู้ตัว ความเจ็บแปลบชัดเจนทำให้นางได้สติในบัดดล
ไม่ใช่ความฝัน ท่านพ่อกลับมาจริงๆ!
ท่านพ่อไม่ได้ทิ้งถังถังไป นางไม่ใช่เด็กป่าที่ไม่มีใครต้องการ!
“ท่านพ่อ!” ตาถังถังแดงก่ำ วิ่งเข้าไปกอดขาของกู้เยี่ยนเจาไว้แน่น “ทำไมท่านพ่อถึงเพิ่งกลับมาเล่า?”
เสียงอ้อแอ้ของถังถังแฝงความน้อยใจที่ยากจะสังเกต ฟังแล้วทำให้กู้เยี่ยนเจาปวดใจ
เขายกซาลาเปากับรูปคนน้ำตาลในมือขึ้น พลางอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ซื้อโลงให้อาจารย์ของเจ้าเสร็จ ก็เห็นมีซาลาเปากับรูปคนน้ำตาลขาย เลยชักช้าไปบ้าง! เป็นความผิดของท่านพ่อเอง ที่ทำให้ถังถังรอจนร้อนใจ…”
ท่านพ่อซื้อแผ่นกระดานแล้วหรือ? เด็กน้อยมองไปข้างหลังเขาโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ไม่เห็นสิ่งใด
กู้เยี่ยนเจาหัวเราะเบาๆ อธิบายว่า “โลงจะมาส่งพรุ่งนี้เช้า พอฝังศพอาจารย์ของเจ้าเสร็จ ท่านพ่อจะพากลับบ้านดีหรือไม่?”
ถังถังพยักหน้า พลางเหลือบเห็นเท้าเปล่าของกู้เยี่ยนเจา อดถามแปลกๆ ไม่ได้ว่า “ท่านพ่อ รองเท้าของท่านพ่อเล่า?”
แววตากู้เยี่ยนเจาเป็นประกาย เลี่ยงไม่ตอบคำถามของถังถัง เอ่ยว่า “พวกเรารีบกลับไปเถิด อีกครู่ซาลาเปาจะเย็นหมด นี่ไง~ ท่านพ่อยังซื้อรูปคนน้ำตาลให้เจ้ากับอีกาน้อยด้วย!”
เขาพูดพลางยื่นรูปคนน้ำตาลให้ แต่ถังถังไม่ยื่นมือรับ กลับจ้องไปที่เท้าของกู้เยี่ยนเจาอย่างไม่วางตา
นางรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว!
ท่านพ่อไปร้านโลงเพื่อแย่งแผ่นกระดานมาจนรองเท้าหลุดหาย!
รวมทั้งซาลาเปาไส้เนื้อกับรูปคนน้ำตาล ก็เป็นของที่ท่านพ่อแย่งมา!
คิดได้ดังนั้น เบ้าตาของเด็กน้อยก็แดงขึ้นมาฉับพลัน แล้วส่งเสียงร้องไห้โฮขึ้นมา
“ฮือๆๆ… ท่านพ่อ… ถังถังไม่เอาป้ายแล้ว… ท่านพ่ออย่าให้ทางการจับไปเลย… ซาลาเปากับรูปคนน้ำตาลก็ไม่เอาแล้ว… ถังถังจะเอาท่านพ่อ!”
ป้ายของอาจารย์เก็บเงินซื้อช้าๆ ก็ได้ แต่ถ้าท่านพ่อถูกทางการจับไป ต้องถูกตัดศีรษะนะ!
ผีเพื่อนของนางบอกว่า โดนตัดศีรษะนี่เจ็บมากๆ เลย ต่อให้เป็นผีแล้ว หัวก็จะกลิ้งไปมาอยู่เรื่อยๆ ไม่หยุด
กู้เยี่ยนเจาทั้งสาบานทั้งให้คำมั่นอยู่นาน กว่าสีหน้าของถังถังจะค่อยๆ ปลอดโปร่ง
ถังถังถึงยอมรับรูปคนน้ำตาลมากัดช้าๆ รสหวานสดชื่นทำให้นางหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข กระพุ้งแก้มทั้งสองข้างปรากฏลักยิ้มตื้นๆ สองรอย
“ท่านพ่อก็กินสิ!” ถังถังชูรูปคนน้ำตาลส่งไปถึงปากของกู้เยี่ยนเจา
นี่เป็นครั้งแรกที่ถังถังได้กินรูปคนน้ำตาลนะ ย่อมต้องแบ่งให้ท่านพ่อด้วยกันสิ!