เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้ายังไม่ทันสาง ถังถังก็ขยี้ตาเดินมาอยู่ตรงหน้าท่านพ่อคนใหม่ พลางมองสำรวจเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
บุรุษที่กำลังสลบไสลอยู่มีคิ้วดั่งกระบี่ ขนตายาว สันจมูกโด่งเป็นสง่า ริมฝีปากบางซีดขาวไร้สีเลือด
หากมิใช่เพราะถังถังเห็นหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงแผ่วเบา นางคงนึกว่าท่านพ่อคนใหม่นอนแน่นิ่งเช่นเดียวกับอาจารย์ไปแล้ว
ถังถังเพิ่งจะยืนขึ้น หางตาก็เหลือบเห็นเส้นไอสีดำระยิบระยับพัวพันอยู่ตรงหน้าอกของเขา
มือน้อย ๆ ของนางสั่นเทา ความหวาดกลัวอันไร้ที่สิ้นสุดเอ่อท้นขึ้นในใจ
หลายวันก่อน อาจารย์กลับมาจากข้างนอก ร่างกายก็ถูกไอสีดำเช่นนี้ปกคลุม หากไม่สังเกตให้ดีก็มองไม่เห็นหน้าของอาจารย์ชัดเจน!
นางทุบตีไอสีดำบนตัวอาจารย์สุดแรงคิดจะไล่มันออกไป แต่ก็ไล่ตามไม่ทันความรวดเร็วที่มันแผ่ขยาย
สุดท้ายอาจารย์มิเพียงกระอักเลือดออกมามากมาย ยังกำชับนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า ให้รีบออกจากสำนักชีเสีย นับจากนี้ห้ามวาดยันต์ ห้ามขับไล่วิญญาณ
ยังไม่ทันที่ถังถังจะคิดได้กระจ่าง เฒ่าเต๋าชิงเฟิงก็หลับตาลงชั่วนิรันดร์
ถังถังสูดน้ำมูก พลางตบเบา ๆ ที่หน้าอกท่านพ่อ พลางพึมพำเบา ๆ ว่า "ตัวร้าย! ทำร้ายอาจารย์แล้วยังคิดจะทำร้ายท่านพ่ออีก... ไปให้หมด!"
ชั่วลมหายใจไม่กี่อึดใจ ไอสีดำก็สลายหายไป สีริมฝีปากของกู้เยี่ยนเจาก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นแดงระเรื่อ
ถังถังจึงชักมือกลับ แล้วยกมือขึ้นปาดเม็ดเหงื่อบนหน้าผาก
เฮ้อ... ยังดีที่พบได้ทันท่วงที ชีวิตของท่านพ่อคงรักษาไว้ได้...
"หยาหยา เจ้าเฝ้าท่านพ่ออยู่ที่นี่ ข้าจะไปต้มโจ๊ก!" พอพูดจบ ไม่รอให้หยาหยาตอบ ถังถังก็หมุนขาสั้น ๆ วิ่งออกไป
เมื่อคืนท่านพ่อเสียเลือดมาก ตื่นขึ้นมาท้องต้องหิวแน่ นางต้องบำรุงร่างกายให้ท่านพ่ออย่างดี
ในเมื่อถังถังยอมรับเขาเป็นพ่อ ก็ต้องกตัญญูต่อพ่ออย่างดี!
เด็กน้อยเติมน้ำและซาวข้าวอย่างคล่องแคล่ว มือน้อย ๆ ล้วงไปในถุงหอม คลำได้ยันต์สีเหลืองที่วาดเลอะเทอะแผ่นหนึ่ง
ทันทีที่ยันต์สีเหลืองเข้าไปในเตา ฟืนก็ถูกจุดติด เปลวไฟเล็ก ๆ วาบขึ้น
ใบหน้างดงามดุจหยกสลักของถังถังเต็มไปด้วยความภาคภูมิ นี่คือ'ยันต์ไฟลุก' ที่นางคิดขึ้นเอง แม้แต่อาจารย์ยังไม่รู้เลย!
คิดถึงอาจารย์ หัวของถังถังก็ห่อเหี่ยวลงอย่างอดไม่ได้ ริมฝีปากก็เม้มแน่น
นางเชื่อฟังแล้วนะ ไม่วาดยันต์ ไม่ไปเล่นกับเหล่าผีเพื่อนรัก แต่อาจารย์ช่วยอย่าตายได้ไหม?
ฟืนในเตาส่งเสียงดังเปรี๊ยะ ๆ ไม่นาน ภายในโรงครัวเล็ก ๆ ก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของข้าว
"ถังเป่า! ถังเป่า! ท่านพ่อคนใหม่ของเจ้าขยับแล้ว!" เสียงของอีกาน้อยดังขึ้น ทำเอาถังถังสะดุ้งโหยง
ท่านพ่อขยับแล้วหรือ?
เช่นนั้นเขาจะตื่นขึ้นมาแล้วรึ?
คิดได้ดังนั้น ถังถังก็ออกวิ่งเต็มฝีเท้าพุ่งตรงไปยังห้องของเฒ่าเต๋าชิงเฟิง หยาหยากระพือปีกบินตามมาติด ๆ
กู้เยี่ยนเจาข่มความเจ็บปวดรุนแรงบนหน้าอก ค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง สายตามองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง
เมื่อคืนเขาถูกลอบทำร้ายบาดเจ็บสาหัส องครักษ์ลับยอมสละชีพปกป้องถึงช่วยให้เขาหนีรอดออกมาได้
ที่นี่คือที่ใด?
เมื่อเห็นเฒ่าเต๋าชิงเฟิงบนเตียง สายตาของกู้เยี่ยนเจาก็ชะงัก
ในห้องยังมีคนอื่นอีกหรือ?
ตนกลับไม่รู้สึกถึงลมหายใจของเขา เป็นยอดฝีมือนอกโลกมาใช้ชีวิตสันโดษอยู่ที่นี่หรือไม่?
กู้เยี่ยนเจาฝืนพยุงกายลุกขึ้นยืน ประสานมือคารวะเฒ่าเต๋าชิงเฟิง เอ่ยเสียงแหบพร่าว่า "เมื่อคืนรบกวนมากเกินไป ขอท่านผู้อาวุโสอย่าได้ถือโทษ!"
แต่เฒ่าเต๋าชิงเฟิงก็ยังนอนนิ่งอยู่บนเตียง แม้แต่เปลือกตายังไม่ขยับเลยสักนิด
กู้เยี่ยนเจาคิดในใจ สมกับเป็นยอดฝีมือนอกโลกจริง ๆ แม้แต่องครักษ์ลับข้างกายฮ่องเต้ผู้เป็นบิดาของตนก็ยังทำถึงขั้นอำพรางลมหายใจได้มิดชิดเช่นนี้ไม่ได้
หากมิใช่เห็นกับตา ก็คงคิดว่าในห้องมีเพียงตนผู้เดียวจริง ๆ
เห็นเฒ่าเต๋าชิงเฟิงไม่ยอมเอ่ยวาจาเนิ่นนาน กู้เยี่ยนเจาก็เม้มริมฝีปากแล้วกล่าวอีกว่า "ขอบพระคุณท่านผู้อาวุโส..."
ยังพูดไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าถี่กระชั้นดังมาแต่ไกล
กู้เยี่ยนเจาจ้องมองไปทางประตูด้วยแววตาเฉียบคม รอบกายอบอวลไปด้วยเจตจำนงสังหารอันเข้มข้น
ถังถัง进门ก็เห็นกู้เยี่ยนเจาที่ตื่นแล้ว ดวงตานางเป็นประกาย รีบวิ่งตุ้บ ๆ เข้าไป เงยหน้าถามว่า "ท่านพ่อตื่นแล้วหรือเจ้าคะ? บนร่างกายยังเจ็บอยู่หรือไม่?"
เมื่อคืนนางกลัวว่าท่านพ่อจะตื่นไม่ขึ้น แทบไม่ได้นอนอย่างสงบเลย!
ยังดีที่ท่านพ่อตื่นแล้ว อาจารย์ก็ไม่ต้องออกไปหาจับพ่อมาให้ถังถังทั่วทุกที่อีกแล้ว!
กู้เยี่ยนเจาคิดว่าคนที่มาคือมือสังหารเมื่อคืนตามมาถึงตัว ในใจก็เตรียมพร้อมจะต่อสู้สุดชีวิตแล้ว
เมื่อเห็นว่าผู้ที่มาคือเด็กน้อยน่ารักงดงามดุจหยกสลักผู้หนึ่งนุ่งเสื้อปอน ๆ ของนักพรต ใบหน้าหล่อเหลาก็อดไม่ได้ที่จะแข็งค้าง
ท่านพ่อ?
เขาก็ไม่เคยได้ยินว่าแถบเขาชีเสียแห่งนี้ มีธรรมเนียมว่าเวลาแรกพบหน้ากันจะต้องเรียกกันว่าพ่อ...
ถังถังไม่รู้ว่าในใจเขาคิดอะไร ดวงตากลมโตรีดุจองุ่นดำจ้องมองกู้เยี่ยนเจาอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็ถอนหายใจเบา ๆ
ที่แท้ท่านพ่อก็เป็นใบ้...
นางยื่นมือน้อย ๆ ไปตบที่หัวเข่าของกู้เยี่ยนเจา น้ำเสียงออดอ้อนเต็มไปด้วยความสงสาร "ท่านพ่อไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด! ถังถังต้มโจ๊กแล้ว ท่านพ่อตามข้ามา!"
อย่างไรเสียนางก็พูดได้ สามารถหาเงินด้วยการรับจ้างร้องไห้ส่งศพเลี้ยงดูท่านพ่อกับหยาหยา!
ถังถังตักโจ๊กสองชาม ยื่นชามที่เป็นข้าวต้มข้น ๆ ให้กู้เยี่ยนเจา ส่วนของนางเองเป็นแต่น้ำข้าวล้วน ๆ
เด็กน้อยเพิ่งจะยกชามตนเองขึ้นเตรียมจะดื่มโจ๊ก ชามตรงหน้าก็ถูกมือใหญ่ข้างหนึ่งสับเปลี่ยน
"ท่านพ่อ?" ถังถังเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัย
ท่านพ่อไม่ชอบดื่มโจ๊กหรือ?
แต่ว่าในสำนักเต๋าก็ไม่มีของอย่างอื่นให้กินแล้วนะ...
"ท่านพ่อกินรองท้องไปก่อนสองคำ อีกประเดี๋ยวถังถังจะไปหาเงินที่ในเมือง ซื้อเนื้อมาให้ท่านพ่อกิน!"
นึกไม่ถึงว่าท่านพ่อโตปานนี้แล้วยังเลือกกินอีก ดูท่าวันนี้ถังถังคงต้องวิ่งหลายหมู่บ้านมากขึ้น...
ถังถังเกาหัว บวกกับเรื่องโลงศพของอาจารย์อีก วันข้างหน้าคงมีให้忙มากเลย!
"เจ้ากินชามนี้!" เสียงของกู้เยี่ยนเจาแหบแห้ง แต่น้ำเสียงกลับไม่มีช่องให้โต้แย้ง
ผอมซูบถึงขั้นคางแหลมใช้เป็นลูกดอกได้ ไม่รู้ครอบครัวนางเลี้ยงดูเด็กอย่างไร
หาเงินซื้อเนื้อ?
เด็กน้อยคนนี้ยังไม่ทันสูงเท่าโต๊ะเลยด้วยซ้ำ จะหาเงินได้อย่างไร?
นางพูดอย่างเรียบง่ายเช่นนี้ คิดว่าคงไม่ใช่ครั้งแรก
ในใจของกู้เยี่ยนเจาเกิดโทสะขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เขาเป็นถึงไท่จื่อแห่งต้าหยงผู้ยิ่งใหญ่ ยังไม่อับจนถึงขนาดต้องให้เด็กไร้เดียงสาคนหนึ่งหาเงินมาเลี้ยงดู!
เด็กน้อยคนนี้既然ร้องเรียกเขาว่าพ่อ เช่นนั้นตนก็จะดูแลนางให้ถึงที่สุด!
อาหารการกินในตำหนักตะวันออกดีเลิศ รับรองจะเลี้ยงถังถังให้ขาวอวบอิ่ม!
"ท่านพ่อ ท่านพูดได้หรือเจ้าคะ?" ถังถังถามด้วยความดีใจ
รอให้บาดแผลของท่านพ่อหายดีแล้ว เวลาไปรับจ้างร้องไห้ส่งศพก็จะพาท่านพ่อไปด้วยกันได้เลย!
นางร้องไห้คนเดียวได้สิบอีแปะ ถ้าเพิ่มท่านพ่อด้วยก็จะขอได้สิบห้าอีแปะแล้ว!
รอให้ท่านพ่อร้องไห้ส่งศพชำนาญแล้ว ก็จะขอได้ยี่สิบอีแปะเลย!
กู้เยี่ยนเจาไม่ตอบ กลับถามว่า "พ่อแม่ของเจ้าล่ะ?"
ถังถังชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ส่ายหน้า "อาจารย์เป็นคนเก็บข้าขึ้นมา ข้าใช้ชีวิตอยู่ในสำนักเต๋ามาตั้งแต่เล็ก ไม่เคยเห็นพ่อแม่... ตอนนี้อาจารย์นอนแน่นิ่งแล้ว ก็ไม่มีอาจารย์อีกแล้ว..."
หากมีพ่อแม่ คนอื่นก็คงไม่ด่าว่าถังถังเป็นเด็กป่าที่ไม่มีพ่อ...
กู้เยี่ยนเจาขมวดคิ้วมุ่น ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้...
คนตายไม่มีลมหายใจ ย่อมรู้สึกถึงไม่ได้ เขายังนึกว่า...
กู้เยี่ยนเจาลูบหัวถังถังอย่างไม่สันทัด เอ่ยออกมาอย่างตะกุกตะกักว่า "อย่าได้เศร้าไปเลย ข้าเป็นพ่อให้เจ้าก็แล้วกัน!"
"ท่านก็คือท่านพ่อของข้าแล้ว ถังถังจะกตัญญูต่อท่านพ่อ ตั้งใจร้องไห้ส่งศพหาเงิน ซื้อโลงศพมาให้ท่านพ่อ!" เด็กน้อยส่ายหัวไปมา พูดอย่างภาคภูมิใจ
ท่านพ่อตอนนี้ยังหนุ่มแน่น ถังถังต้องเก็บเงินซื้อโลงให้พอได้แน่!
สีหน้าของกู้เยี่ยนเจาแข็งค้าง ไม่จำเป็นต้องกตัญญูถึงเพียงนี้ก็ได้...
"โครม โครม โครม--" เสียงเคาะประตูดังรุนแรงขึ้น ถังถังวิ่งพรวดพราดออกไป
"ปากอีกา 滾ออกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมบาดแก้วหูของอูซื่อดังก้องไปครึ่งฟากฟ้า ทำเอานกที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้ตกใจกระพือปีกบินหนีไปอย่างลนลาน