ย่างก้าวของถังถังที่กำลังจะถึงหน้าประตูใหญ่พลันชะงัก มือน้อยที่ยื่นออกไปก็หดกลับมา
ท่านน้าอู่นี่ดุร้ายนัก เปิดประตูไปแล้วจะกระโจนกัดถังถังสักคำไหมนะ?
“อีเด็กไร้ยางอาย ข้ารู้ว่าเจ้าหลบอยู่ข้างใน อย่าแสร้งตายแล้วไสหัวออกมา!” อูซื่อเท้าสะเอวมือเดียวด่าทออย่างชั่วร้าย
ไม่รู้ว่าเด็กนั่นเล่นกลอะไร เมื่อคืนประตูบ้านส่งเสียงดังไม่หยุด เปิดดูกลับไร้ผู้คน
ทนจนฟ้าสางกำลังจะงีบสักหน่อย กลับหายใจไม่ออกถูกสะกดตื่นจนได้
ถูกทรมานทั้งคืน อูซื่อโกรธไม่เบา หวนนึกถึงคำพูดของถังถัง ยังไม่ทันกินอาหารเช้า ก็รีบรุดมาสำนักชีเสียคิดบัญชีกับนาง
นางมิเพียงจะเอาทองแดงสามอีแปะคืน ยังจะให้เด็กเวรนั่นรับเคราะห์ไปเต็ม ๆ!
คิดถึงตรงนี้ อูซื่อถ่มน้ำลายอย่างแรง ทุบประตูข้างหน้ากระหน่ำขึ้น
คาดไม่ถึงว่าประตูเบื้องหน้าจะเปิดออกฉับพลัน ข้อมือนางถูกคนบีบไว้แน่น
“อ๊า—” อูซื่อร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด จ้องมองบุรุษหน้าซีดเซียวด้วยความตกใจสุดขีด
ผ...ผี!
“เจ้าด่าผู้ใดว่าสารเลว?” แววตาของกู้เยี่ยนเจาเย็นเยียบดั่งคมมีด เพิ่มแรงที่มือหนักขึ้นอีก
อูซื่อเจ็บจนตัวสั่นเทา คำด่าต่าง ๆ กล้ำกลืนกลับลงคอจนหมดสิ้น
ไม่! ไม่ใช่!
บุรุษตรงหน้ามีเงา เขาไม่ใช่ผี!
อาจารย์ของเด็กหลอกลวงตายไปหลายวันแล้ว แล้วบุรุษที่ยืนตรงหน้านี้คือใคร?
เสื้อผ้าบนร่างเขาแม้ยับยู่ แต่เนื้อผ้ามองปราดเดียวก็รู้ว่าสามัญชนอย่างพวกนางมิอาจสวมใส่ได้!
ใจอูซื่อกระตุกวาบ ไฉนเลยจะเป็นบิดาผู้ให้กำเนิดของเด็กสารเลวนั่นตามหาเจอ?
นัยน์ตานางกลอกไปมาสองรอบ ใบหน้าบีบรอยยิ้มประจบสอพลอออกมาอย่างยากเย็น
“ถังถังอยู่หรือไม่? ท่านเป็นผู้ใหญ่ของเด็กคนนี้สินะ? เมื่อวานเด็กนี่ที่บ้านข้ากินฟรีอยู่ฟรีแถมยังฉกเงินไปสามอีแปะ...”
“ถังถังไม่ได้ทำ! เป็นท่านน้าอูขอให้ถังถังไปร้องไห้งานศพต่างหาก!” ถังถังชะโงกหน้าจากด้านหลังกู้เยี่ยนเจา แก้มป่องขึ้นราวกับลูกแมวขนฟู
นางคุกเข่าอยู่ตรงหน้าแท่นวิญญาณของท่านปู่เกาหลายชั่วยาม เข่าแดงบวมเจ็บคอแหบแห้ง เงินสิบอีแปะที่ตกลงกันไว้ ท่านน้าอูกลับให้แค่สามอีแปะ!
ตอนนี้ท่านน้าอูยังมาฟ้องท่านพ่ออีกว่านางขโมยเงินแล้วยังกินอยู่ฟรี!
ท่านพ่อที่เพิ่งได้มายังไม่ทันอุ่นมือ ก็จะบินจากไปเสียแล้วหรือ?
ดวงตาคู่ของถังถังเอ่อคลอด้วยละอองน้ำ นางแหงนมองกู้เยี่ยนเจา เอ่ยอย่างหวาดหวั่น: “ท่านพ่อ ถังถังไม่ได้ขโมยเงินนะ! ค่าร้องไห้งานศพสิบอีแปะ ท่านน้าอูก็รับปากแล้ว แต่ท่านน้ายอมให้ถังถังแค่สามอีแปะ...”
ดังนั้นท่านพ่ออย่าได้เชื่อคำท่านน้าอูนะ ถังถังเป็นเด็กดีว่านอนสอนง่าย
มองดูท่าทีของถังถังที่อธิบายอย่างระมัดระวัง กู้เยี่ยนเจาทั้งปวดใจทั้งโกรธ
อูซื่อนี่สายตาหลบเลิก ใบหน้าเต็มไปด้วยความประจบสอพลอ ดูแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี!
อีกอย่างหูเขาก็ไม่ได้หนวก ถ้อยคำที่อูซื่อด่าถังถังเมื่อครู่เขาได้ยินชัดเจนอย่างยิ่ง
มือใหญ่ของกู้เยี่ยนเจาลูบศีรษะถังถังเบา ๆ แล้วจึงหันไปหาอูซื่อ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ถังถังของข้าไม่เคยโกหก เงินเจ็ดอีแปะที่ค้างอยู่ เอามา! มิฉะนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!”
ต่อจากนี้เขาจะเป็นที่พึ่งของถังถัง ผู้ใดกล้ารังแกถังถังอีกสักนิด เขาจะไม่ปล่อยไว้แน่!
อูซื่อฟังคำนี้พลันไม่พอใจขึ้นมาทันที เจ็ดอีแปะซื้อซาลาเปาไส้เนื้อได้เลย เหตุใดต้องให้เด็กเวรนี่ไปฟรี ๆ?
คิดถึงตรงนี้ อูซื่อกระทืบเท้าแล้วแผดเสียงโหยหวนขึ้น: “สวรรค์เอ๋ย ช่างไร้ซึ่งความยุติธรรมยิ่งนัก ท่านลืมตามองทีเถิด...นี่มันปล้นกลางวันแสก ๆ ชัด ๆ!”
กู้เยี่ยนเจามองอูซื่ออย่างเย็นชา รวบรวมพลังภายในที่ปลายนิ้วดีดเบา ๆ ครั้งหนึ่ง อูซื่อก็สิ้นเสียงทันที
“เอะอะ! ไม่คืนเงินก็เป็นใบ้ไปชั่วชีวิต!”
อูซื่อเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว มือทั้งสองข้างสั่นระริกคลำไปที่ลำคอ
เกิดอะไรขึ้น!
นางพูดไม่ออกแล้ว!
อูซื่อไม่เชื่อแล้วอ้าปากอีกครั้ง แต่ไม่ว่าจะออกแรงเพียงใด ก็ไม่อาจเปล่งเสียงใดออกมาได้เลย
นางทั้งตกใจทั้งโกรธ เป็นฝีมือของบุรุษตรงหน้านี้!
แม้ไม่รู้ว่าเขาทำได้อย่างไร แต่ในใจอูซื่อกำหนดแน่ชัดว่า บุรุษตรงหน้านี้หากคิดจะฆ่านาง ช่างง่ายดายยิ่งนัก
คิดถึงตรงนี้ เหงื่อบนหน้าผากอูซื่อไหลรินลงมาเหนือแก้มซีดเซียว
ในถิ่นทุรกันดารเช่นนี้ อย่าสู้กับพวกเขาเลยดีกว่า!
อูซื่อกัดฟัน ล้วงทองแดงเจ็ดอีแปะออกจากอก เผยรอยยิ้มที่ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้
คนดีไม่กินความเสียเปรียบต่อหน้า กลับถึงอำเภอจะแพร่งพรายความชั่วที่สองพ่อลูกคู่นี้ทำไว้ ดูสิว่าบ้านใดมีงานศพยังจะกล้าหาเด็กเวรนี่ไปทำอีก!
ตาของถังถังเป็นประกาย วิ่งเข้าไปหาอูซื่ออย่างยินดีเพื่อรับทองแดงมา
นางยังนึกว่าเงินเจ็ดอีแปะนี่จะเอากลับคืนไม่ได้แล้ว ท่านพ่อคือผู้ช่วยชีวิตใหญ่ของถังถัง ช่างเก่งกาจเสียจริง!
“ท่านน้าอูกลับไปเถอะ พวกเราหายกันแล้วล่ะ~” เด็กน้อยยิ้มร่าพลางโบกมือให้อูซื่อ
เช่นนี้ท่านปู่เกาก็ไม่ต้องทำงานใช้หนี้ที่ยมโลกอีกต่อไป สามารถไปเกิดใหม่อย่างสงบได้แล้ว!
อูซื่อชี้นิ้วไปที่ลำคอตัวเอง สายตาเต็มไปด้วยการวิงวอนจ้องมองกู้เยี่ยนเจา
นางคืนเงินเจ็ดอีแปะที่ติดค้างไปแล้ว ไม่อยากเป็นใบ้ไปตลอดชีวิตจริง ๆ นะ!
กู้เยี่ยนเจาส่งเสียงเย็นครั้งหนึ่ง ดึงถังถังแล้วหันมือปิดประตูใหญ่ของสำนักเต๋า
อูซื่อเห็นดังนั้นก็หวาดกลัว รีบสาวเท้าก้าวไปข้างหน้า: “ท่านพูดแล้วไม่รักษาคำ...”
ยังพูดไม่ทันจบ อูซื่อก็เอามือปิดปากอย่างประหลาดใจ
นางพูดได้แล้ว!
“ไป๊!” กู้เยี่ยนเจาตวาดขับไล่ อูซื่อถึงได้สติ รีบวิ่งเหยาะ ๆ จากไป
ถุย! พ่อของเด็กเวรนี่ช่างพิลึก!
วันนี้มิเพียงทำให้นางสูญเสียทองแดงเจ็ดอีแปะ ยังเกือบกลายเป็นใบ้
ฮึ! ล่วงเกินนางอูกุ้ยฮวาเข้าแล้ว คู่พ่อลูกนี่ต่อไปอย่าได้คิดว่าจะสุขสบาย!
“ขอบคุณท่านพ่อ!” ถังถังกล่าวขอบคุณอย่างออดอ้อน: “หากไม่ใช่ท่านพ่อ ท่านน้าอูไม่มีทางคืนเงินให้ถังถังแน่!”
กู้เยี่ยนเจาถอนหายใจเบา ๆ ย่อตัวลงมองเด็กน้อยอย่างจริงจัง: “ต่อไปเจอเรื่องเช่นนี้อย่าได้กลัว บอกท่านพ่อมาเถิด! เจ้าไปเก็บของ ท่านพ่อจะพาเจ้ากลับบ้าน!”
เรื่องลอบทำร้ายเมื่อคืน คาดว่าพระบิดาพระมารดาทรงทราบแล้ว เพื่อมิให้ทั้งสองพระองค์กังวลใจ ตนกับถังถังต้องรีบกลับพระนครโดยไว
“กลับบ้าน?” ถังถังเอียงศีรษะน้อย: “คือบ้านที่มีทั้งท่านพ่อน้องแม่หรือ?”
มือนางกำชายเสื้อแน่น ดวงตาเป็นประกายจ้องมองกู้เยี่ยนเจา
ถ้ามีน้องแม่ด้วย เช่นนั้นนางจะสามารถเหมือนเด็กอื่น ๆ ได้ออดอ้อนในอ้อมแขนของน้องแม่หรือไม่นะ?
แววตาของกู้เยี่ยนเจาอ่อนลง พยักหน้าเบา ๆ: “ถังถังไม่เพียงมีน้องแม่ ยังมีพี่ชาย ปู่ ย่า เสด็จน้าเสด็จลุง...”
ทบทวนถามตัวเอง เขามีชีวิตกว่ายี่สิบปี พบเห็นคนที่ยากลำบากมากมาย ไม่เคยเหมือนเช่นนี้ที่อยากปกป้องเด็กคนหนึ่ง
ไม่ใช่ลูกในไส้แล้วอย่างไร? เขาจะเป็นผืนฟ้าให้ถังถัง ไม่มีทางให้นางต้องคอยห่วงเงินไม่กี่อีแปะแล้วต้องมองสีหน้าผู้อื่นอีก!
ถังถังกะพริบตา ที่แท้อาจารย์จับเอาท่านพ่อจากครอบครัวใหญ่โตมาให้นาง!
คิดถึงอาจารย์ ถังถังตาแดง ศีรษะน้อยก้มต่ำลง: “โลงของนายยังเก็บตังค์ไม่พอ ถังถังไปกับท่านพ่อไม่ได้...”