"เหอเหอ คืนนี้ลูกจะกลับมาบ้านไหม"
เสียงของแม่เลี้ยงดังมาจากปลายสาย แฝงความคาดหวังเล็กน้อย
จี้เหอวางพู่กันในมือลง เอ่ยเสียงเบา: "งานที่สตูดิโอวาดรูปยังไม่เสร็จเลยค่ะ คงไม่ค่อยมีเวลา"
เสียงของแม่เลี้ยงหยุดไปชั่วขณะ ก่อนจะดังขึ้นอีกครั้ง:
"เสี่ยวอู่กลับมาแล้วนะ เครื่องลงที่ไห่เฉิงตอนหนึ่งทุ่มกว่า ๆ แม่นึกว่าลูกรู้เรื่องนี้แล้ว"
เธอรู้หรือเปล่า เธอไม่รู้เลย
ขนาดว่าเฉียงอู่ไปที่ไหน เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำ
ความทรงจำที่ถูกฝังไว้เปิดออกราวกับกล่องแพนโดร่า ย้อนกลับไปยังวันที่พบเฉียงอู่เป็นครั้งสุดท้าย
นั่นคือฤดูร้อนเมื่อห้าปีที่แล้ว จี้เหอในวัยสิบเก้าปีนำเงินอั่งเปาที่เก็บออมมานานไปซื้อแหวนคู่หนึ่ง
ในใจเต็มไปด้วยคนที่เธอแอบชอบมานาน นั่นคือเฉียงอู่
นี่คือความลับเล็ก ๆ ของจี้เหอ ที่ไม่มีใครรู้ เธอแอบชอบพี่สาวข้างบ้านมาตลอด เฉียงอู่
เฉียงอู่สูงกว่าเธอหนึ่งศีรษะ ในตอนนั้นเฉียงอู่มักใส่กางเกงสูทคู่กับเสื้อเชิ้ตสีขาว
จี้เหอยังจำนิสัยของเธอได้ดี เธอชอบพับปลายแขนเสื้อเชิ้ตขึ้น เพราะมันจะเผยให้เห็นข้อมือขาวเนียนของเธอ
และเธอยังชอบปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตรงคอออกสองเม็ด ทำให้ทุกครั้งที่จี้เหอมองเธอ ก็จะเห็นภาพราง ๆ บริเวณหน้าอกของเธอ
เธอมีใบหน้ารูปไข่ หน้าตาคมคายเปล่งประกาย โครงหน้าดุดันและชัดเจน จี้เหอรู้สึกเสมอว่าเธอมีเสน่ห์แบบผู้ใหญ่
ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่จี้เหอจดจำไว้อย่างเร่งรีบในวันสุดท้ายที่ได้พบเธอ
จี้เหอถือแหวนที่ซื้อด้วยเงินเก็บ ไปสารภาพรักกับเธอที่ร้านอาหารที่ทั้งสองกินข้าวด้วยกันบ่อย ๆ
"พี่สาว ฉันชอบพี่"
แต่เฉียงอู่กลับเริ่มโกรธอย่างเห็นได้ชัด และถามประชดประชัน: "เธออายุเท่าไหร่เอง รู้ไหมว่าอะไรคือความชอบ"
จี้เหอไม่รู้หรอก แต่ถ้าถามว่าใครคือคนที่ชอบ คำตอบก็คือเฉียงอู่
เธอจากไป หายไปเลย
พร้อมกับลบช่องทางการติดต่อทั้งหมดของจี้เหอทิ้งด้วย
วันนั้นจี้เหอยืนอยู่หน้าบ้านของตระกูลเฉียงที่ว่างเปล่า ร้องไห้จนน้ำตาเหือดแห้ง
ทำไม ทำไมถึงทิ้งเธอไป
ไม่ใช่เคยบอกว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไปหรือไง
แล้วทำไมเพียงเพราะเธออยากอยู่กับพี่ตลอดไป ถึงถูกทอดทิ้งล่ะ
การที่จี้เหอชอบเฉียงอู่ไม่ใช่ไม่มีสาเหตุหรอก แม่เลี้ยงกับพ่อของเธอเป็นครอบครัวที่แต่งงานใหม่ พวกเขามีลูกของตัวเอง นั่นคือน้องชายของจี้เหอ จี้หมิงหย่วน
ที่ย้ายมาอยู่บ้านหลังใหญ่ขึ้นนี้ก็เพราะน้องชายจี้หมิงหย่วนเกิดแล้ว ต้องการห้องของตัวเอง
ตอนนั้นเธออายุห้าขวบ จี้หมิงหย่วนป่วย พ่อกับแม่พาไปโรงพยาบาล จี้เหอหลับอยู่และถูกขังไว้ในบ้าน
พอตื่นมาไม่เห็นใคร สิ่งแรกที่เธอคิดคือพวกเขาไม่ต้องการเธอแล้ว
เธอร้องไห้ ร้องจนคอแหบ
ในที่สุดประตูห้องก็ถูกงัดออก เป็นเฉียงอู่ หลังเลิกเรียนเธอได้ยินเสียง จึงเรียกพ่อของเธอมาเปิดประตู
วินาทีแรกที่จี้เหอเห็นพวกเขา เธอก็ถามว่า: "เห็นพ่อกับแม่ของหนูไหม พวกท่านดูเหมือนไม่ต้องการหนูแล้ว"
เฉียงอู่ตัวน้อยจึงโอบกอดจี้เหอตัวน้อยไว้ในอ้อมแขน ปลอบโยนครั้งแล้วครั้งเล่า: "พ่อกับแม่ไม่ได้ไม่ต้องการหนูหรอก พวกท่านแค่พาน้องชายไปโรงพยาบาล"
คำพูดนี้ต่อมากลายเป็นปมในใจของจี้เหอที่ไม่มีวันคลี่คลาย
หลังจากนั้น เฉียงอู่จะมาที่บ้านของจี้เหอทุกสองสามวันเพื่อดูว่าเธอเป็นยังไงบ้าง เพื่อให้แน่ใจว่าตระกูลจี้ไม่ได้ทิ้งเธอไป
เฉียงอู่โตเร็วมาก ราวกับกินยาอะไรสักอย่าง เพียงไม่กี่วันก็สูงกว่าจี้เหอไปมาก
แต่เด็กผู้หญิงทุกคนต้องมีครั้งนั้น ครั้งแรกของวัยสาวที่มาอย่างไม่ทันตั้งตัว
จี้เหอเดินตามเฉียงอู่ในห้างสรรพสินค้า เธอรู้สึกถึงความปวดหน่วงที่ท้องน้อย ตามด้วยความรู้สึกชื้นแฉะ
เด็กน้อยเห็นเลือดประจำเดือนครั้งแรกก็เกือบคิดว่าตัวเองกำลังจะตาย
ออกจากห้องน้ำมา เธอบอกเฉียงอู่: "พี่สาว ทำไงดีหนูเลือดไหลไม่หยุดเลย หนูเป็นโรคที่รักษาไม่หายหรือเปล่า"
แต่เฉียงอู่เพียงยิ้ม ลูบหัวเธอเบา ๆ: "นั่นแสดงว่าหนูน้อยของเราโตเป็นสาวแล้วไง"
นี่คือชื่อพิเศษที่เฉียงอู่ใช้เรียกเธอ เฉียงอู่เคยอธิบายว่า: "เหอ ก็คือต้นกล้า เพราะงั้นจี้เหอก็เรียกจี้เหมียวได้ ต่อจากนี้จะเรียกเจ้าว่าเหมียวเหมียว"
นี่กลายเป็นชื่อเล่นแรกของจี้เหอ ส่วนจี้เหอจะเรียกเฉียงอู่ว่าพี่สาวเสมอ
ความสัมพันธ์ของทั้งสองดีมากมาโดยตลอด ช่วงปิดเทอมจี้เหอไม่อยากอยู่บ้าน ก็จะไปอยู่ที่ห้องเช่าของเฉียงอู่หนึ่งสัปดาห์
ทั้งสองจะอยู่ด้วยกัน เล่นเกมด้วยกัน เธอจะไปเป็นเพื่อนพี่สาวทำงาน ช่วยงานที่ร้านที่พี่สาวทำงานพิเศษ
จี้เหอไม่ได้โตช้า แต่จนอายุสิบหก แม่เลี้ยงยังซื้อยกทรงเด็กให้นางอยู่ แต่นางอยากได้บราของตัวเองบ้าง
นางไม่รู้จะพูดยังไง กลัวแม่เลี้ยงจะปฏิเสธ และตัวเองก็รู้สึกอาย
แต่เรื่องนี้ถูกเฉียงอู่มองออกก่อน
เพราะจี้เหอใส่เสื้อผ้าที่ไม่พอดีตัวแล้วรู้สึกอึดอัด อาการแปลก ๆ นี้เฉียงอู่สังเกตเห็น
คืนนั้นจี้เหอหนุนแขนของเฉียงอู่ แสร้งถามเล่น ๆ อย่างไม่ตั้งใจ: "พี่สาวมีเสื้อผ้าเยอะแยะ ให้หนูยืมสักตัวสิ"
ความอายของเด็กสาว ทำให้ไม่รู้จะพูดกับเฉียงอู่ยังไง ได้แต่พูดว่ายืม โดยไม่บอกว่าขอยืมอะไร
เฉียงอู่ไม่พูดอะไร เพียงแต่ค่อย ๆ พยุงเธอขึ้น แล้วให้เธอหันหลังไป
จากนั้น มือของนางก็ลูบไปที่เอวของจี้เหอ ใช้นิ้วมือทีละนิ้ววัดรอบหน้าอกของจี้เหอ
เมื่อนิ้วเลื่อนมาถึงด้านหน้า จู่ ๆ จี้เหอก็รู้สึกเหมือนถูกอะไรร้อน ๆ จี้
มันคือมือของเฉียงอู่ ทำไมมือของนางถึงร้อนขนาดนั้น
ไม่รู้ว่าเฉียงอู่ทำได้ยังไง วันสุดท้ายของวันหยุด นางยัดบราใหม่สองสามชิ้นใส่กระเป๋าเดินทางของจี้เหอ
ช่วงเวลานั้น เป็นช่วงที่ความรู้สึกของทั้งสองดีที่สุด เมื่อนึกย้อนกลับไปตอนนี้ จี้เหอก็อดถอนใจไม่ได้
ถ้าตอนนั้นไม่ได้สารภาพ จะอยู่แบบนั้นไปตลอดชีวิตได้ไหมนะ
หลังจากนั้น เฉียงอู่ก็เรียนจบและเริ่มทำงาน จี้เหอขึ้นมัธยมปลาย เวลาที่ทั้งสองพบกันก็น้อยลงอีก
ต่อมาพี่สาวมาเยี่ยมเธออีก ก็จะขับรถมา มันคือรถของเฉียงอู่เอง
เพื่อนร่วมชั้นต่างอิจฉา อิจฉาที่เธอมีพี่สาวข้างบ้านแบบนี้ กระทั่งเพื่อนร่วมโต๊ะถามเธอ
"เธอจะคบกับพี่สาวของเธอไหม"
ทัศนคติเรื่องความรักของจี้เหอยังไม่โตพอ เธอไม่รู้ว่าทำไมต้องคบกับพี่สาว
เธอจึงถามคำถามของตัวเองกลับไป ได้คำตอบที่ทำให้เธอประหลาดใจมาก
เพื่อนร่วมโต๊ะยกนิยายเล่มหนึ่งให้เธอดู: "นี่ไง ดูสิ ข้างในมีพี่สาวข้างบ้านที่ปฏิบัติต่อนางเอกดีมาก เหมือนพี่สาวของเธอเลย แล้วสุดท้ายทั้งสองก็คบกัน ทำไมเธอไม่คบกับพี่สาวของเธอล่ะ"
นี่คือครั้งแรกที่จี้เหอได้สัมผัสกับเรื่องพวกนี้ เธอถูกพี่สาวปกป้องดีเกินไป
ตอนนี้พอได้มาสัมผัสกับเรื่องพวกนี้ ก็เหมือนเด็กที่เพิ่งหัดเดิน ทุกวันมีความคิดใหม่ ๆ ไม่ซ้ำกันเลย
เธออ่านนิยายส่วนใหญ่ในท้องตลาดจนหมด ซึ่งล้วนมีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับรักแท้
แล้วใครคือรักแท้ของจี้เหอล่ะ เธอค้นหาไปทั่วสมอง สุดท้ายก็พบว่ามีเพียงคนเดียว เฉียงอู่
ใช่แล้ว เธอเริ่มมีความรู้สึกอื่นต่อเฉียงอู่
เมื่อทั้งสองพบกัน เธอจะจ้องมองพี่สาว แล้วก็หน้าแดงโดยไม่รู้ตัว
แล้วยังจะหึงหวงเวลาไม่พอใจที่พี่สาวพาเพื่อนร่วมงานคนอื่นกลับบ้าน
พี่สาวดีเกินไป เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบเลยทีเดียว นางมีรูปร่างที่งดงาม และดีกับนางขนาดนี้
เธอสรุปความคิดมากมายเหล่านี้ว่าเป็นเพราะเธอชอบพี่สาว
และเฉียงอู่ก็ชอบเธอ
เพราะนางจะจำวันมีประจำเดือนของเธอได้ ทุกครั้งที่มาหาเธอ ก็จะพาเธอไปกินของอร่อย
และความทรงจำของนางก็มีแต่เรื่องที่เกี่ยวกับจี้เหอมากที่สุด ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่จี้เหอคาดเดา
จนกระทั่งตอนสารภาพ เธอยังคิดว่าพี่สาวชอบเธอ
แล้วนางก็จากไป โดยไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ ไม่มีเบาะแสใดพิสูจน์ได้ว่านางไปไหน
จี้เหอเกลียดนาง เกลียดที่นางจากไปโดยไม่บอกกล่าว อย่างน้อย ๆ ก็น่าจะให้คำอธิบายกับเธอบ้าง
บอกเธอว่าทำไมถึงไป เป็นเพราะ… ยอมรับคำสารภาพของเธอไม่ได้หรือ
แล้วคืนวันเหล่านั้นที่อยู่ด้วยกันมันคืออะไร หรือว่านางแค่เห็นเธอเป็นน้องสาว
สติหวนคืน จี้เหอตกอยู่ในความเงียบเป็นเวลานาน นานจนเธอคิดว่าปลายสายวางไปแล้ว กระทั่งได้ยินเสียงนั้น
"อา (น้าสะใภ้) หนูกลับมาแล้ว"