เฉินอันรู้ว่านี่คือผู้ใหญ่บ้านกำลังกลบเกลื่อนอีกแล้ว
หวังเว่ยกั๋วเป็นหลานแท้ๆ ของเขา เขาไม่มีทางมองดูหวังเว่ยกั๋วถูกใครโค่นลงจากตำแหน่งจริงๆ หรอก
ไม่อย่างนั้นตระกูลหวังของพวกเขาจะผูกขาดหมู่บ้านธงแดงได้ยังไง
เฉินกั๋วฝูย่อมรู้ดีว่าอยู่ใต้ชายคาคนอื่นต้องก้มหัว เขาพูดว่า "ช่างเถอะ ช่างเถอะ ทุกคนก็ไม่สบาย... หน้าหนาวแบบนี้"
หวังอวี้ตงก็ดึงหวังเว่ยกั๋วไปขอโทษตระกูลเฉินอีกรอบ จากนั้นก็พูดกับคนในตระกูลเฉินทั้งด้านในด้านนอกว่า "เลิกได้แล้ว เลิกได้แล้ว ไม่มีอะไรให้ดูแล้ว กลับบ้านกันได้!"
จากนั้นหวังอวี้ตงก็พาหวังเว่ยกั๋วออกจากบ้านตระกูลเฉินไป
เพียงแต่ตอนที่จากไป ใบทน้าของหวังเว่ยกั๋วยังเต็มไปด้วยสีหน้าไม่ยอมจำนน
เดิมทีเขาคิดว่าตัวเองจะข่มเฉินอันได้ ใช้เรื่องของเฉินอันมาฆ่าไก่ให้ลิงดู เพื่อให้คนในหมู่บ้านที่กล้าต่อต้านเขารู้จักที่ต่ำที่สูง
ไม่คิดเลยว่ากลับเป็นการยิงปืนนัดเดียวได้ผลร้าย กลายเป็นเขาที่ต้องขอโทษเฉินอัน
ความแค้นนี้ เขากลืนไม่ลงจริงๆ
ทำให้เขารู้สึกแย่เหมือนกินอึ
"ลุงรอง ผม..."
หวังอวี้ตงถลึงตาใส่มองเขา: "ดูท่าทางหงอยๆ ของแกสิ ค่าเสียหายใหญ่หลวงแล้ว!"
หวังเว่ยกั๋วพูดว่า "เฉินอันคนนั้น... เห็นชัดว่าเป็นพวกกักตุนและเก็งกำไร เขาหน้าด้านจริงๆ แถมยังโกหกตีหน้า"
หวังอวี้ตงพูดว่า "เวลาพูดต้องมีหลักฐาน ถ้าไม่มีหลักฐานแล้วแกจะไปข่มใครได้ยังไง คืนนี้ถ้าไม่ใช่ฉัน แกออกจากบ้านตระกูลเฉินไม่ได้ด้วยซ้ำ!"