วันนี้เฉินอันกลับมาที่บ้านของหลี่จี้ท่างอีกครั้ง ไม่ได้เงียบเหงาเศร้าสร้อยเหมือนก่อนแล้ว
เมียและลูกของหลี่จี้ท่างอยู่บ้านกันครบ
ลูกชายเพิ่งห้าขวบ ป่วนสุดๆ
เมื่อวานหลี่จี้ท่างคิดจะผูกคอตาย เลยส่งเมียกับลูกไปอยู่บ้านแม่ยายก่อน
ตอนนี้หลี่จี้ท่างกำลังกินโจ๊กอยู่ที่บ้าน พอเห็นเฉินอันมา ก็รีบเรียกให้เข้าไปในบ้านด้วยความกระตือรือร้นสุดๆ
“พี่อัน มาแล้วเหรอ! ผมกำลังคิดว่าจะไปหาพี่พอดีเลย!”
คำเรียกที่มีต่อเฉินอันก็เปลี่ยนไป เรียกแทนตัวว่า “พี่” เต็มปาก
แต่การเรียกแบบนี้ก็มีเหตุผลของมัน
เพราะว่า...เฉินอันช่วยชีวิตเขาไว้
ถ้าไม่มีเฉินอัน ตอนนี้เขาคงนอนอยู่ในโลงไปแล้ว
เฉินอันวางกระจาดลง แล้วนั่งลงข้างๆ หลี่จี้ท่าง
เมียของหลี่จี้ท่างรีบชวนเฉินอันกินข้าว
เฉินอันกวาดตามอง อาหารของที่บ้านหลี่จี้ท่างก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่
หม้อโจ๊กลูกเดือย จางราวกับน้ำเปล่า
กับข้าวมีผักกาดดองกับหัวไชเท้าดอง
แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังกินดีกว่าคนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านแล้ว
หลี่จี้ท่างรีบบอกให้เมียไปหยิบชามตะเกียบเพิ่ม
เฉินอันกลับส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก ผมมาคุยเรื่องสำคัญ”
พอได้ยินแบบนั้น หลี่จี้ท่างก็รีบส่งสายตาให้เมียทันที
เมียเขารีบพาลูกออกไปที่ห้องนอก
ในห้องเหลือแค่หลี่จี้ท่างกับเฉินอัน